DE HESSETJNG. 
115 
gen aan, vooral doordien de vinnen weinig of niet in het 
roode trekken. 
De bovendeelen zijn olijfgroen; deze kleur gaat aan de zijden 
in het zilverachtige over, hetgeen aan helderheid toeneemt, 
naarmate het de onderdeelen nadert, die zeer fraai zilverach- 
tig wit zijn. De rugvin en de staartvin zijn groenachtig; de 
buikvinnen en aarsvin vleeschkleurig, min of meer in het oranje- 
roode trekkend; de borstvinnen lichter en in het grijsgroene 
trekkend. 
Deze soort wordt vrij menigvuldig in alle onze rivieren aan- 
getroffen. De rijtijd heeft in het voorjaar plaats. Zij voedt zich 
met wormen, waterinsekten, slakjes, bloedzuigers en allerlei 
weeke plantendeelen , en bereikt ongeveer eenen voet lengte. 
DE WINDE. CYPRINUS J E S E S. 
(Plaat 11, fig. 3.) 
De Winde, die ook Windvoorn en, zoo als andere Voorn- 
soorten met den algemeenen naarn van Braad visch bestem- 
peld wordt, heeft, even als de hesseling, aanleiding gegeven 
tot veelvuldige verwarringen , en schijnt door vele schrijvers, 
behalve bovenstaande latijnsche benaming , ook onder die van 
Cyprinus ichis^ idharus en cephalus begrepen te zijn geworden. 
De winde nadert het meest aan den hesseling, en stemt 
ook, wat haren vorm, hare gestalte en grootte betreft, nage- 
noeg geheel met deze soort overeen ; maar hare schabben zijn 
kleiner en talrijker, vermits men er 16 in de hoogte en onge- 
veer 55 in de lengte telt; de aarsvin is een weinig langer en 
heeft 14 stralen; de kop is veelal minder hoog, en het oranje- 
rood der vinnen trekt min of meer in het karmijnroode. 
De winde bewoont in ons land dezelfde wateren als de hesse- 
ling, en stemt ook met deze soort overeen in hare levenswijze. 
