116 
DE VISSCHEN. 
Van den Ende voert aan in zijn werk getiteld : Verslag der 
werkzaamheden van de Vereeniging tot bevordering der In- 
landsche Icbthjologie, I, blz. 18, n°. 19 en blz. 81, n®. 17, 
onder den naam van HalfVoorn half Al vertj e, den Leucis- 
cus dolabratus van Holt.andre, als in kleinen getale voor- 
komende in de Berkel en den IJssel bij Zutphen. Deze visch , die 
door DE Set.ys Lonchamps en Valenciennes als soort aan- 
genomen, maar hun slechts volgens tamelijk kleine voorwerpen 
uit de Mosel bij Metz b(ikend was, stemt volgens deze schrij- 
vers, ten opzigte van het getal schubben overeen met Cypri- 
nus dobula^ en heeft daarentegen de aarsvin van 14 stralen 
voorzien, zooals de Cyprinus jeses. 
de serpeling. cyprinijs leuciscus. 
(Plaat 12, fig. 1.) 
De Serpeling, die veelal ook Witvisch geuoemd wordt, 
heeft een meer langwerpig en dus lager ligchaam dan de overige 
voorns. Onder de inheemsche soorten doet hij door zijnen vorm 
en zijne geringe grootte eenigzins aan het Alvertje [Cyprinus 
alburnus) denken, dat echter in vele opzigten daarvan ver- 
schillend is; b. V. door zijne langere onderkaak, grootere oogen, 
een hooger sterk zamengedrukt ligchaam, eene meer naar ach- 
teren geplaatste rugvin, grootere aars vin , zijne kleur enz. 
De serpeling behoort onder de tamelijk kleine soorten , 
daar hij slechts bij uitzondering een weinig grooter dan twee 
derden voet wordt. De hoogte van het ligchaam is geringer 
dan de lengte van den kop, en gaat omstreeks vijf maal in 
de geheele lengte van het ligchaam, zonder de staartvin. De 
onderkaak is een weinig korter dan de snuit. De buik is af- 
gerond. De staart is over de helft korter dan de romp. De schub- 
ben zijn middelmatig; men telt er ongeveer 50 tot 55 op de 
