HET AT.VERTJE. 
119 
vulclig voorkomt en gezellig, dikwijls in groote scholen leeft. De 
rijtijd heeft in Mei en Juiiij plaats. Dit vischje wordt weinig of 
niet gegeten, maar op verscheidene plaatsen in menigte ge- 
vangen met het doel, om zijne schubben tot bereiding van de 
zoogenaamde v a 1 s c h e p a r e 1 e n te gebruiken. De schubben wor- 
den tot dit einde fijn gewreven, in water opgelost en op 
deze wijze wordt een zilverglanzig bezinksel gewonnen, hetgeen op 
de binnenvlakte van holle glaskogels gebragt, aan dezen den 
schijn van parelen geeft, vooral indien zij vervolgens met wit 
was opgevuld worden. In ons land wordt deze tak van nijver- 
heid niet uitgeoefend, maar men verzamelt de schubben van dit 
vischje in sommige plaatsen, b. v. te Zwolle, waar zij door 
Duitschers opgekocht worden. 
De Selys Longchamps voert het alvertje in zijne Faune 
helge in het geheel niet aan, maar daarentegen eene, volgens 
hem en Valenciennes , nieuwe soort, Cyprlnus alhurnoides 
genoemd, die ik nog niet in staat geweest ben, van het alvertje 
behoorlijk te onderscheiden. Yan den Ende schijnt deze soort 
aan te nemen, daar hij ze onder de visschen van den IJssel 
opnoemt. 
Laatstgenoemde schrijver noemt ook eene andere kleine soort, 
den Cyjprinus hiyunctatus op als in den IJssel bij Zutphen 
levende, en volgens mededeeling van den heer Maitland 
komt zij in het algemeen in onze rivieren, waar de bodem 
zandig is, voor. Dit vischje is nog kleiner dan het alvertje, aan 
welke soort het door zijne voor de bovenkaak uitstekende on- 
derkaak, door het getal stralen in de vinnen, en door zijne 
dunne, zilverglanzige schubben nadert; maar zijn ligchaam is 
veel meer ineen gedrongen en hooger, en de zijstreep is van 
twee rijen zwarte stipjes vergezeld, waardoor de soort den bij- 
naam van hipmictatus verkregen heeft. 
9* 
