124 
DE VISSCHEN. 
dampkringslucht, die hij de gewoonte heeft gedurig in te slik- 
ken, schijnt voor zijn leven even noodig te zijn als de in het 
water verdeelde lucht, die hij door de kieuwen opneemt, en 
deze ingeslikte lucht wordt uit den aars wederom uitgestooten , 
maar is alsdan in koolzuurgas veranderd. Het vleesch smaakt 
veelal grondig, en wordt niet gegeten. 
DE KLETNE MODDEUKRUIPEK. COBITIS TAENIA. 
(Plaat 9, fig. 6.) 
De kleine Modderkruiper is onder de inheemsche 
soorten gemakkelijk te herkennen aan een gevorkt stekeltje, 
hetwelk men aan weerszijde voor het oog waarneemt; en het 
is wegens dit kenmerk , dat hij van de overige soorten onder 
de geslachtsnamen Aca7ithopsis of Botia afgezonderd werd. 
Hij bereikt omstreeks eenen derden voet lengte; maar zijn 
ligchaam is slechts half zoo dik als een pink , zijdelings sterk 
zamengedrukt, vooral aan den kop, en blijft nagenoeg op alle 
deelen gelijkmatig van vorm. De vinnen zijn ongeveer als bij 
den grooten modderkruiper, maar de buikvinnen en de rugvin 
zijn niet zoo ver naar achteren geplaatst. Tan deze soort is 
hij bovendien gemakkelijk te onderscheiden, doordien zijn snuit 
slechts van 6 voeldraden voorzien is; van welke er 3 aan 
weerszijde van de bovenlip geplaatst zijn. De bovendeelen 
zijn rosachtig bruin, de ondereeelen geelachtig wit, maar deze 
kleuren zijn, aan weerszijde van den rug en op de zijden afge- 
broken door drie overlangsche rijen van zwartachtige vlekken, 
van welke de onderste de grootste en ongeveer ten getale van 
14 tot 16 zijn. De kop is niet zwarte vlekken als gemarmerd, 
en men ontwaart donkere, op dwarsrijen verdeelde vlekken, op 
de rug- en aarsvin. 
Dit vischje wmrdt in het grootste gedeelte van Europa, noor- 
delijk tot Groot-Brittannië en Scandinavië aangetrofi'en , en leeft 
