130 
DE VISSCHEN. 
zalm de rivieren optrekt, dat hij op eene groote schaal gevangen 
wordt, zooals b. v. bij ons in de Maas en de Lek. Tntusschen is 
de zalmvangst in de groote rivieren in deze eeuw allengs aan- 
zienlijk verminderd, hetgeen men toeschrijft aan de toenemende 
scheepvaarten vooral aan die met stoom, vermits door de gedu- 
rige en sterke beweging in het water, de kuit of het visch- 
broed van de ondiepe plaatsen weggespoeld wordt en verloren 
gaat. Iedereen weet, dat het vleesch van den zalm, hetzij 
versch of gerookt, een lekkere en zeer gezochte spijs ople- 
vert. Te Dordrecht wordt de zalm als spijs ook Eoode visch 
genoemd, maar men begreep voordezen onder dien naam ook 
de elft en steur, zijnde dit de visschen, van welke Beverwijk 
in zijne Beschrijving van Dordrecht, kap. 8, bladz. 123 zegt, 
dat hunne menigte aan de dienstboden aanleiding gaf tot het 
maken van het beding, dat zij niet meer dan twee maal in 
de week “rooden visch” zouden behoeven te eten. Met het toe- 
nemen van het vervoer, en omdat deze visschen inderdaad ook 
verminderd zijn, is deze zonderlinge overeenkomst sedert meer 
dan eene eeuw in verval geraakt. 
De zalm voedt zich met allerlei andere visschen, wordt zeer 
vet, en zijn vleesch heeft eene zeer fraaije, licht roode kleur. 
DE FOREL. S A L M o F A R I O. 
De Forel komt in ons land slechts op eenige grenspun- 
ten voor, en werd door van den Ende waargenomen in de 
Geul: een riviertje, hetwelk niet ver beneden Maastricht , tegen- 
over Bekkum, in de Maas, aan haar regter oever uitkomt. 
De forel heeft in het algemeen de gedaante van den zalm , 
maar haar ligchaam is meer ineengedrongen , de snuit is kor- 
ter en meer afgerond, en ook hare kleuren zijn verschillend, 
ofschoon zij , volgens de voorwerpen en het water waarin de 
visch leeft, veelvuldige wijzigingen aanbieden. Gewoonlijk is de 
