DE FOREL. 
181 
rug donker olijfgroen met zwarte vlekken; deze kleur gaat 
allengs in het groengele over, hetgeen onder de zijstreep hel- 
derder en goudglanzig wordt, en van talrijke roode, met wit 
omzoomde, ronde vlekjes versierd is; de buik is veelal wit. 
De ondervinnen zijn witachtig of geel, maar de rugvin heeft 
gewoonlijk roode vlekjes op eenen donkeren grond. Bovendien 
bereikt zij op ver na niet de grootte van den zalm , en de 
meesten die gevangen w'orden, zijn iiaauwelijks eenen voet lang. 
De forel houdt zich in heldere, stroomende beken der min 
of meer bergachtige streken op en gaat niet in de zee. Zij 
wordt in dergelijke plaatsen in het grootste gedeelte van Eu- 
ropa aangetroflen , en voor de tafel zeer gezocht. 
DE SPIERING. SALMO EPERLANUS. 
(Plaat 18 , fig, 3.) 
De Spiering of Spierling, door de Duitschers Stint ^ 
door de Deenen en Engelschen Smelt, door de Zweden Nors 
genoemd, is onder de inheerasche zalmvisschen gemakkelijk te 
herkennen aan zijn doorschijnend ligchaam , zijne geringe grootte 
en de eigenaardige lucht die hij heeft. 
De spiering bootst door zijne gestalte in het klein, eenig- 
zins den zalm na; maar zijn ligchaam is ranker, de kop is 
naar evenredigheid veel grooter, de onderkaak strekt zich zeer 
aanzienlijk voor de bovenkaak uit; de rugvin is verder naar 
achteren geplaatst, de aarsvin is langer, de staartvin is die- 
per gevorkt, en de schubben zijn grooter, maar zeer dun en 
ligt onderhevig aan het uitvallen. 
De hoogte van den romp gaat ongeveer vijf maal, de lengte 
van den kop drie en een half maal in de geheele lengte van 
het ligchaam, zonderde staartvin. De tanden op de tong en het 
ploegbeen zijn naar evenredigheid zeer lang. Het kieuwvlies is 
