DE SPIERING. 
133 
als dit b. V. van Kotterdam naar Londen geschiedt. De be- 
woners der kustlanden houden den spiering voor een fijn eten 
en vinden zijne lucht hoogst aangenaam. Dieper in het land, 
ten minste in Duitschland , wordt de spiering veelal voor een 
vischje gehouden , hetwelk onaangenaam smaakt en eene zoo 
walgelijke lucht van zich geeft, dat het aan dien stank den 
naam van stint te danken heeft. 
De spieringen van verschillenden leeftijd houden zich groo- 
tendeels in afzonderlijke scholen op. Voegt men hierbij het 
verschijnsel, hetgeen overigens bij onze karpervisschen en bij 
de visschen in het algemeen plaats heeft, te weten, dat men 
in den rijtijd zeer vele, ja zelfs meer kleine dan groote voor- 
werpen met ontwikkelde kuit aantreft, en dat de jongere 
voorwerpen meestal vroeger in het jaargetijde kuit schieten 
dan de oude, dan blijkt het ten duidelijkste, hoe sommigen op het 
denkbeeld zijn gekomen, dat er twee soorten van spieringen 
bestaan. Eeeds Bloch gaf aan de groote spieringen eenen 
tweeden bijnaam , te weten , dien van marinus. Bij de nieuwe 
schrijvers vormt de spiering het geslacht Osmerus. 
DE VLAGZALMEN. THYMALLUS. 
De soorten van dit geslacht zijn voornamelijk gekenschetst 
door eene lange en zeer hooge rugvin , eenen kleinen vierkanten 
mond , met zeer kleine tanden , en eene ongewapende tong. De 
gewone soort is 
DE VLAGZALM. THYMAl.LUS VULGARIS. 
De Vlagzalm, door Linné Salmo tliymallus genoemd, 
werd het eerst door van den Ende als Nederlandsche visch 
vermeld, vermits hij doorhem, met de forel, in het riviertje 
10 
