DE VISSCHEN. 
de Geul, even beneden Maastricht, werd waargenomen. De 
Selys Longchamps vermeldt, dat hij, ofschoon zeldzaam, in 
de Maas en in de beken der omstreken van Cinej voor- 
komt, maar daarentegen menigvuldig is in verscheidene kleine 
rivieren van het Ardenner-woud. Hij wordt buitendien in som- 
mige streken van Frankrijk, Zwitserland, Oostenrijk, Pruis- 
sen, het noordelijke Scandinavië en het noordelijke Engeland , 
maar niet in Schotland en Ierland aangetroffen. 
De vlagzalm bereikt eene lengte van een tot twee voet. Hij 
heeft in het algemeen de gestalte van den zalm, maar zijn 
kop is kleiner, de schubben zijn grooter, en hij wijkt geheel 
daarvan af door de boven opgenoemde geslachts-kenmerken. 
De mond is klein. De tanden zijn klein, aan de kaken en 
beenderen van het gehemelte op eene rij geplaatst, en er zijn ook 
eenige tanden aan het ploegbeen aanwezig, maar de tong is 
ongewapend. Het kieuwvlies wordt door 9 tot 10 stralen on- 
dersteund. De rugvin is even hoog als het ligchaam : zij begint 
tegenover de helft der borstvinnen , strekt zich naar achteren 
een weinig verder uit dan de buikvinnen, en heeft omstreeks 
20 tot 23 stralen. Er zijn er 11 in de buikvinnen en 13 in 
de aarsvin. De schubben van de zijstreep zijn ongeveer ten ge- 
tale van 90. 
De boven deelen zijn geelachtig grijsbruin , hetgeen onder de 
zijstreep in het zilvergrijs overgaat. De vinnen hebben de kleur 
der bovendeelen. De zijden van het ligchaam zijn met zwart 
gestipt, en de vliezen der rugvin hebben vierkante, donkere 
vlekken. 
De vlagzalm gaat niet in de zee. Hij voedt zich met water- 
insekten en hunne maskers, met vischkuit en vischbroed. De 
rijtijd heeft in April en Mei plaats, en het wijfie schiet haar 
kuit, op den met grind of zand bedekten grond der rivieren. 
Deze visch wordt voor buitengewoon lekker gehouden. 
