DE HOÜTING. 
135 
DE HOUTIiVGEN. COREGONIJS. 
Het geslacht der Houtingen is voornamelijk gekenschetst 
door eenen kleinen, geheel ongewapenden, of slechts van bui- 
tengewoon kleine, aan het afslijten en uitvallen onderhevige 
tanden, voorzienen mond. 
Tot de Nederlandsche Fauna behoort slechts ééne soort van 
dit geslacht: 
DE HOUTING. COK.EGONUS OXYRHYNCHITS. 
(Plaat 13, fig. 2.) 
Men kan den H o u t i n g onmiddelijk herkennen aan zijnen 
kegelvormigen , neusachtig verlengden snuit, onder welken de 
kleine, meestal ongewapende mondopening verborgen is. 
De houting, die door Linné onder twee namen, te weten die 
van Salmo oxyrhyncJms en 8almo lavaretus beschreven werd, 
en bij verscheidene Nederlandsche schrijvers den naam van 
Adelvisch draagt, heeft een langwerpig, zijdelings tamelijk 
zamengedrukt ligchaam, hetgeen vóór de rugvin zijne grootste 
hoogte bereikt, die echter slechts een vijfde zijner lengte, de 
staartvin niet medegerekend, bedraagt. De kop neemt slechts 
een vierde dezer lengte in. De snuit loopt tamelijk puntig toe, 
en is van voren met eene zachte huid bedekt, die eene ke- 
gelvormige, neusachtige punt vormt, en aanzienlijk voor de on- 
derkaak uitsteekt, vooral in den rijtijd wanneer zij sterker ontwik- 
keld is dan gewoonlijk. De kleine mondopening ligt onder deze 
punt. De tandjes, waarvan men eene rij aan het tusschenkaak- 
been waarneemt en waarmede de tong overdekt is , slijten veelal 
af of vallen uit, weshalve de mond van dezen visch ge- 
woonlijk geheel van tanden ontbloot is. Er zijn 9 tot 10 
10 * 
