150 
DE VISSCHEN. 
einde van Junij en in het begin van Jnlij geschoten, waarna 
de oude visch in zee terugkeert. De jongen zijn in het najaar 
omstreeks eeneii vierden, in het voorjaar eenen halven voet 
lang. De elft wordt voornamelijk gerookt verzonden en gegeten. 
DE ANSJOVIS. ENGRAULIS. 
De soorten van dit geslacht zijn voornamelijk gekenschetst 
door haren, als in eene kegelvormige punt uitloopenden neus, 
die ver voor de korte onderkaak uitsteekt , eenen ver tot achter 
de oogen gespletenen mond, en een van IS tot 13 kleine 
stralen ondersteund kieuwvlies. Onze noordsche soort is 
DE ANSJOVIS. ENGRAULIS ENCRASICHOLUS. 
(Plaat 14, fig. 4.) 
De Ansjovis is een vischje van een derden tot een halven 
voet lengte. De hoogte van den romp bedraagt ongeveer een 
vijfde, de lengte van den kop, een vierde van de geheele 
lengte van het ligchaam zonder de staartvin. De snuit is kort 
en heeft de gedaante eener regte , konische punt. De onderkaak 
steekt slechts weinig over den wortel van den snuit uit. 
Beide kaken zijn met zeer fijne tandjes gewapend, en men 
merkt er ook aan de tong en de gehemelte-beenderen op. De 
schubben zijn middelmatig, buitengewoon dun en zeer aan 
het uitvallen onderhevig. De rugvin heeft 16, de aarsvin 17 
stralen, en men merkt er aan de kleine buikvinnen , die onder 
het begin der rugvin zitten, 7 op. De bovendeelen van den 
visch zijn blaauw in het groenachtige spelend. De overige deelen 
zilverachtig wit, de vinnen doorschijnend en wdtachtig. 
De ansjovis wordt aan alle kuststreken van het zuidelijke 
