DE SNOEK. 
153 
rugvin heeft er 20 tot 22; zij is hooger en eenigzins verder 
naar voren geplaatst dan de aarsvin. De staartvin is groot en 
tamelijk diep gevorkt. De buikvinnen hebben 9 stralen, en 
zitten een weinig digter bij de aars vin dan bij de borstvin- 
nen , die tamelijk klein zijn. Het getal der stralen van het 
kieuwvlies is verschillend bij de voorwerpen, somtijds zelfs 
aan beide zijden van een en hetzelfde voorwerp, en wisselt af 
van 13 tot 16. De mond is tot onder den voorrand der oogen 
gespleten, en met talrijke puntige kleine tanden aan de onder- 
kaak, het middenkaak- en het ploegschaarbeen , de gehemelte- 
en keelgatbeenderen , de tong en de kieuwbogen gewapend; 
maar die aan het raiddenkaakbeen zijn op eene rij geplaatst; aan 
de zijden der onderkaak ontwaart men groote en stevige tanden. 
De bovendeelen van dezen visch zijn van een olijfbruin , het- 
geen op de zijden lichter wordt en met groene en geelachtige 
vlekken, van eene onregelmatige gedaante, gemarmerd is , terwijl 
het op de onderdeelen in het wit overgaat. De borst- en buik- 
vinnen zijn lichtbruin , de overige vinnen donkerder en met 
groene, gele en witte vlekken. 
De snoek wordt in de zoete wateren van nagenoeg geheel 
Europa aangetroffen, en komt in Scandinavië tot Lapland en 
Einmarken voor. Men wil, ten gevolge van een oud Engelsch 
volksrijmpje, hetgeen zegt: 
TurJcies y CarpSy llopSy PicJcerell and Beer y 
Game into Bngland all in one year, 
dat de snoek in Groot-Brittannië oorspronkelijk niet voorkwam, 
maar in dit land overgeplant werd. Dit volksrijmpje moge juist 
zijn, wat de zaak betreft, onjuist is het echter stellig ten op- 
zigte der opgaaf van tijd. De snoek wordt inderdaad , reeds in 
het laatste gedeelte der dertiende eeuw, in wettige bepalingen 
omtrent de prijzen van visch , door Eduard den eerste ge- 
maakt , vermeld ; maar het blijkt, uit den buitengewoon hoogen 
prijs , die voor den snoek bepaald w^erd , en welke het tienvoudige 
