DE T AU BOT. 
16?3 
met de aars- en rugvin zelfs volkomen ruitvormig, vermits deze 
vinnen, vooral laatstgenoemde van het midden naar beide zijden 
aanzienlijk aan hoogte afnetnen. De kop bevat omstreeks een 
derde der lengte van het ligchaain zonder de staartvin. De 
schubben zijn buitengewoon klein en naauwelijks merkbaar, 
daarentegen is de bovenvlakte van het ligchaam, behalve bij 
zeer jonge voorwerpen, van talrijke beenachtige knobbeltjes 
voorzien. De zijstreep vormt boven de borstvin eene halfcirkel- 
vormige bogt, en daalt vervolgens allengs op het midden van 
het ligchaam af, waar zij in eene regte lijn naar achteren 
loopt. De mond is tot onder den achterrand van de oogen ge- 
spleten. De kaken zijn van gelijke lengte. De rugvin heeft 
omstreeks 70, de aarsvin 50 stralen. 
De bovenzijde van de tarbot is met bruin van verschillende 
tinten gekleurd, hetgeen op de vinnen een weinig lichter is. 
De onderzijde is witachtig. 
De tarbot wordt in alle zeeën orn Europa, zelfs in de Oost- 
zee aangetrofien , is echter bijzonder menigvuldig in de gema- 
tigde streken der Noordzee en vooral op de groote zandbanken 
langs onze kust. Daar zij, met de heilbot als de lekkerste 
platvisch beschouwd en gemeenlijk aan deze nog voorgetrokken 
wordt, zoo is zij zeer gezocht, en wordt, voornamelijk door 
de Engelschen duur betaald. Vroeger en nog in de vorige eeuw , 
toen onze zeevisscherij meer bloeide dan thans , werd er jaar- 
lijks door onze visschers voor ongeveer een millioen gulden aan 
tarbot, alleen voor de markt te Londen geleverd, waarbij de 
Deenen en Noormannen, tot saus voor dit geregt, jaarlijks een 
millioen zeekreeften , ter waarde van nagenoeg twee tonnen 
gouds, in Engeland invoerden. 
De tarbot bereikt eene lengte van twee tot drie voet, maar 
men heeft er ook enkele grootere aangetrolfen. Yaruell b. v. 
verhaalt, dat op 18 Eebruarij 1832, bij Whitbj, een buiten- 
gewoon groote tarbot van zes voet breedte en 190 pond zwaarte 
gevangen werd. Zij houdt zich, even als de meeste platvisschen , 
