DE NAALDVISSCHEN. 
177 
kennelijk aan eenen omgekruldeii grijpstaart en die de Middel- 
landsche zee bewoont, werd zelfs aan de zuidkust van Enge- 
land aangetroflen , maar schijnt niet verder oostelijk door te 
dringen. De tweede vorm is die der Zeenaaiden, die bij ons 
door verscheidene soorten vertegenwoordigd is. 
DE ZEENAALDEN. SYNGNATHÜS. 
De Zeenaaiden, door onze visschers ook Windsteur 
genoemd, zijn gekenschetst door eenen langen steelvormigen 
romp, eenen nog langeren, zeer puntig uitloopenden staart; 
het gebrek aan buikvinnen , en somtijds ook aan borstvinnen , 
de aarsvin en staartvin; en door eene gedeeltelijk of geheel 
op den staart geplaatste rugvin. De kleine, aan het einde van 
den buisvormige!! snuit gelegene mond is naar boven gerigt. 
Men treft deze visschen in de meeste zeeën aan. Aan onze 
kust zijn mij slechts drie soorten bekend geworden, die tot 
de twee volgende onderafdeeliiigen behooren. 
A. Soorten met borstvinnen^ eene volhomene staartvin^ eene 
zeer hleine aarsvin. Haar romp is zevenkantig, de staart 
in den beginne zeskantig en vervolgens vierkantig. Bij 
de mannetjes ontwaart men aan de ondervlakte van 
den staart, aan weerszijde, een huidzoom , die tegen elkaar 
geplooid, eene soort van tasch vormt, waarin de eijeren 
opgenomen worden. 
DE GltüOTE ZEENAALD. SYNGNATHÜS ACUS. 
(Plaat 17, fig. 1.) 
De Groote Zee naald bereikt eene lengte van een tot 
anderhalve!! voet, en haar romp is alsdan zoo dik als een 
