178 
DE VISSCHEN. 
manspink. Zij is geraakkelijk te herkennen aan haar lichtbruin , 
van een twintigtal duidelijke, donkerbruine dwarsbanden voor- 
zien ligchaain. De snuit is een derde langer dan de overige 
kop, en de hoogte van den snuit bedraagt niet eens de helft 
der grootste hoogte van haren kop. De rugvin is een weinig 
korter dan de kop; zij heeft ruim 40 stralen, en de aars is 
ongeveer onder haren vierden straal geplaatst. De zeer kleine 
aarsvin wordt slechts door 4, en de kleine, waaijervormige 
staartvin door 10 stralen ondersteund. Er zijn aan den romp 
omstreeks 20 , aan den staart 45 dwarse pantserstukken aanw^ezig. 
De groote zeenaald bewoont de oevers van het zuidelijke en 
westelijke Europa, en de Noordzee tot aan de kust van Noor- 
wegen. Zij is menigvuldig aan de Engelsche kusten , en komt 
ook aan onze kust vrij algemeen voor. Zij voedt zich met allerlei 
kleine wormen en weekdieren, jonge kreeftdiertjes , vischkuit 
en vischbroed. Men ziet haar in het water allerlei houdingen 
aannemen, haar ligchaain op allerlei wijze kronkelen en alle 
mogelijke bewegingen maken. De jongen vinden nog geruimen 
tijd, nadat zij uit het ei gekomen zijn, eene schuilplaats in 
den staarttasch van het mannetje, waarin zij, als het ware, uit- 
gebroed zijn, en het oude dier heeft veel zorg voor zijne jongen. 
Gronovius heeft ook de Trompetter Zeenaald, Syngna- 
tJms typlble onder de Nederlandsche soorten dpgenomen. Intusschen 
is mij deze soort aan onze kust nimmer onder het gezigt ge- 
komen. Zij is gemakkelijk te herkennen aan haren hoogen en 
groeten snuit, die nagenoeg even hoog als de overige kop, en 
sterk zijdelings zamengedrukt is. Overigens is deze soort nog 
verder verbreid dan de voorgaande , daar zij ook in de Oostzee 
leeft, en aan de kusten van Scandinavië de gewoonste van alle 
soorten is. 
