182 
DE VrsSCHEN. 
hoorende, de Teiraodon Pennantii ^ werden verscheidene voor- 
werpen aan de kust van Cornwallis waargenomen. 
De derde en laatste vorm bevat die der Maan vissollen, 
en tot deze behoort de soort, welke men somtijds aan onze kust 
vangt. Het is 
DE MAANVISCH. OE.THAGOE.ISCUS MO LA. 
(Plaat 17, fig. 4.) 
De Maanvisch is een, door zijne eigenaardige gestalte 
en grootte, zeer in het oog vallende visch. 
Zijn ligchaam heeft van ter zijde gezien de gedaante van 
eene eironde schijf, wier achtereinde, tusschen de ver naar achteren 
geplaatste rug- en aarsvin, door de staartvin omzoomd wordt. 
De stralen van deze vin, slechts 12 in getal, zijn zeer ondui- 
delijk en onder de huid verborgen, weshalve de vin zich een- 
voudig voordoet als een dikke zoom. De rug- en aarsvin zijn 
veel hooger dan lang; zij hebben de gedaante van eenen pun- 
tigen driehoek, en zijn ieder slechts door 15 stralen onder- 
steund. De borstvinnen zijn klein. Even als bij de Egelvisschen, 
vormt elke kaak van voren slechts eene tand , maar deze wordt 
niet door maaltandknobbels gevolgd. De huid is, in plaats van 
met pennen of stekels, waardoor de egelvisschen en stekelbuiken 
gekenschetst zijn , slechts met kleine, harde en scherpe ligchaamp- 
jes bezet, welke haar ruw voor het gevoel maken. Deze en de 
overige soorten van maanvisschen onderscheiden zich ook boven- 
dien van de egelvisschen en stekelbuiken, daardoor dat zij 
geene zwemblaas hebben, dat hunne maag klein is, en dat zij 
hun ligchaam niet kunnen opblazen. 
De kleur van onzen maanvisch is een blaauwachtig grijs, 
hetwelk op de onderdeden in het witte overgaat. Zijn vleesch 
wordt niet gegeten. Hij bereikt eene lengte van ruim vier voet, 
en weegt alsdan omstreeks drie honderd pond. 
