DE HAAIVISSCHEN. 
187 
De haaijen zijn zeevisschen en over den geheelen aardbol 
verbreid. Somtijds zwemmen zij de groote rivieren op, zoo 
ver of verder als de vloed reikt. Zij hebben een buitengewoon 
taai leven, en zelfs de afgehakte kop der groote soorten kan 
zich nog uren lang bewegen en schade toebrengen. Onder 
deze familie behooren de grootste van alle visschen, en vele 
der groote soorten zijn als zeer verscheurende, vraatzuchtige 
en veelal gezellig levende dieren gevaarlijk voor den mensch. 
Zij zwemmen op hunnen buit toe, de rugvin meestal boven 
het water houdende, en nemen, wanneer zij hem genaderd 
zijn, een schuinschen draai, ten einde den naar onderen gerig- 
ten mond op zijde te doen komen, en daarmede een beet 
toe te brengen, krachtig genoeg om de ledematen van het lijf 
te scheuren, of het lijf zelfs in tweeën te deelen. Intusschen 
zijn er voorbeelden van lieden, die als geoefende zwemmers en 
bekend met de gestadige en bedaarde beweging der haaijen, 
even als met hunne wijze van aanvallen, niet alleen de beten 
dezer dieren weten te ontwijken, maar zelfs met hen strijden 
en ze overmeesteren kunnen. 
Men kan de familie der haaijen, waaronder ook de zee- 
engels, hamer-haaijen en zaagvisschen behooren, onder een zestal 
hoofdgeslachten brengen. Deze bevatten ongeveer een honderdtal 
soorten, van welke door mij echter slechts vijf aan onze kust 
zijn waargenomen. 
Sommige schrijvers vermelden, wel is waar, nog twee andere 
soorten als inheemsch, en er is ook niets onwaarschijnlijks in 
gelegen, dat dit zoo zijn kan; intusschen ontbreken tot 
hiertoe nog geldige bewijzen. Deze beide soorten moeten de 
zoogenaamde J o n a s-h a a i [Squakis carcharias) en de B 1 a a u w e 
haai [Squalus glaucus) zijn, beide beboerende tot de onder- 
afdeeling van haaijen zonder luchtgaten. Soorten, w^elke dit ken- 
merk vertoonen, zijn mij uit onze zee nog niet onder het gezigt 
gekomen, en de onder dezen naam openlijk vertoonde, of ons 
toegezondene haaijen van onze kust, waren steeds van lucht- 
