DE DOOTINHAAI. 
193 
Acanthias vulgaris genoemd, is dadelijk onder alle inlieemsche 
soorten van haaijen te herkennen aan den stekel, waarvan de 
rugvinnen van voren voorzien zijn, en aan het gebrek eener 
aarsvin. Zijne gestalte wijkt in het algemeen weinig af van die 
van den ruwen- en toon-haai, maar hij is ranker e]i de staart- 
vin loopt puntiger uit. De luchtgaten zijn grooter en hooger 
geplaatst, dan bij de voorgaande soorten. De kaken zijn met 
verscheidene rijen van tanden gewapend, die horizontale, buiten- 
waarts gerigte punten en snijdende kanten hebben. De kieuw- 
openingen zijn niet groot en worden naar voren kleiner. De 
onderdeelen van dezen visch zijn wit, de bovendeelen roodachtig 
grijsbruin, en met lichte vlekjes, die echter met den leeftijd 
onduidelijk worden, en gedeeltelijk of zelfs geheel verdwijnen. 
De Doornhaai behoort onder de kleine soorten, vermits hij 
veelal niet meer dan twee voet lengte bereikt. Hij bewoont de 
zeeën om Europa, wordt ook somtijds in de Oostzee aange- 
trofïen, en komt ook aan de kusten van Japan voor. Hij is 
de gemeenste haai in de Noordzee; leeft gezellig, wordt, door 
stormen, somtijds bij duizenden, aan onze kusten geworpen, 
en is door de visschers, voornamelijk bij de haringvisscherij , 
zeer ongaarne gezien, daar hij de netten met zijne stekels ver- 
scheurt. Dit wapen gebruikt hij ook tegen zijne vijanden, welke 
hij daarmede verwondt door het ligchaam te krommen, als 
het ware, gelijk een boog te spannen en het vervolgens plot- 
selings uit te strekken, terwijl de visch zelf vooruitschiet. 
DE HONDSHAAIJEN. SCYLLIUM. 
De Hond shaaij en onderscheiden zich van de overige haaijen 
door hunne, achter de buikvinnen geplaatste eerste rugvin, door 
hunnen dikken en afgeronden snuit, en dat zij eijeren leggen, 
even als de roggen, en niet de jongen levendig ter wereld bren- 
gen, gelijk de overige haaijen. Het binnenooglid ontbreekt. 
