194 
DK VISSCHEN. 
Zij hebben luchtgaten; hunne neusgaten zijn van kleppen voor- 
zien; hunne tanden zijn niet groot en op verscheidene rijen 
geplaatst, en hun ligchaam is veelal zeer in het oog vallend 
gevlekt en gestreept. De hiertoe behoorende soorten bereiken 
geene aanzienlijke, veelal 2 tot 3 voet, lengte. Wij hebben er 
in onze zee slechts eene. Dit is 
DE HONDSHAAI. SCYLLIUM CANICUI. A. 
(Plaat 18, tig. 4.) 
De Hondshaai, door Linné Sqicalus canicula genoemd, 
draagt aan onze kust gewoonlijk den naam van As s ch el h a ai , 
ook haschhaai of aschhaai, ofschoon onze strandbewoners 
daarmede in het algemeen alle gevlekte haaijen bestempelen. 
Hij is, behalve door de voornoemde kenteekenen, gemakkelijk 
van de overige inheemsche haaijen te onderscheiden door zijne 
kleuren en hare verdeeling; door zijne groote, afgeronde borst- 
vinnen, en dat de vinnen in het algemeen aan haren bui- 
tenrand in plaats van uitgehold, regt of een weinig afgerond 
zijn. De staartvin is aan haar einde als regt afgesneden. De 
tweede rugvin is meer naar achteren geplaatst dan de aarsvin, 
en de eerste rugvin , die de tweede slechts weinig aan grootte 
overtreft, begint tegenover het einde der buikvinnen. De snuit 
is eenigzins afgeplat en stomp kegelvormig. De tanden der 
bovenkaak hebben aan weerzijde eene, die der onderkaak twee 
punten. De huid is met scherpe, met de punt naar achteren 
gerigte korreltjes bedekt. De kop, romp, staart, gelijk ook 
de borst- en buikvinnen zijn op de onderzijde wit; de overige 
deelen van den visch zijn licht roodachtig, met donkere rood- 
achtige vlekjes bezaaid. 
De hondshaai bereikt eene lengte van twee tot twee en een 
halven voet. Hij bewoont de zeeën om Europa, schijnt echter 
