DE HONDSHAAI. 
195 
niet tot in de Oostzee door te dringen. Hij behoort aan onze 
kust tot de gewone soorten, komt echter niet in groot getal 
voor. Zijn voedsel bestaat in kleine visschen en kreeftdieren. 
De eijeren zijn in eene zwarte, hoornachtige schaal gesloten, 
die de gedaante van een zeer langwerpigen vierhoek heeft, 
wiens hoeken in zeer lange, gekronkelde draden uitloopen. 
Gronüviüs geeft ook Scyllium catulus op, als somtijds aan 
onze kust voorkomende. Ik heb er dezen visch, die grootere, 
zwartere vlekken, maar overigens de grootste overeenkomst 
met onzen hondshaai heeft , niet aangetrolfen. 
DE ZEEENGELS. SGUATINA. 
De Zee engels zijn op eene zeer inliet oog vallende wijze 
gekenschetst door hunnen afgeplatten romp, hunnen buitengewoon 
breeden platten, van voren als afgehakten kop ; hunne zeer groote 
zijwaarts gerigte borst- en buikvinnen, en hun wijden, aan het 
einde van den kop liggenden muil. De eenige van dit geslacht 
bekende soort is 
DE ZEEëNGEL. SQUATINA ANGETiUS. 
(Plaat 19, fig. 1.) 
De Z e e ë n g e 1 , ook Squatina vulgaris en door Linné Squalus 
squatina genoemd , draagt aan onze kust veelal ook den naam 
van schoor haai. 
Deze zonderlinge visch bereikt gewoonlijk twee tot drie voet 
lengte, ofschoon men er somtijds aantreft, die het dubbele van 
deze grootte hebben. Zijn afgeronde staart is, langs de boven- 
lijn, van twee kleine rugvinnen, en aan het einde van de, door 
eene llaauwe insnede, in twee lappen verdeelde staartvin voor- 
