DE ROG. 
199 
buitengewoon groote doornen, die op eenen breeden voet zit- 
ten, bedekt is. De mannetjes hebben puntige, de wijfjes platte 
tanden. De onderdeden van den visch zijn witachtig; de boven- 
deelen olijfgroen, hetwelk op den rand der schijf allengs 
in het bruine overgaat, en dan eens door bruine met wit, 
dan eens door lichte met bruin omzoomde vlekken afgebroken 
wordt, onder welke men dikwijls , op de borstvinnen digt 
achter het achterhoofd, eenige grootere ontw^aart. 
Deze soort bereikt gewoonlijk, den staart medegerekend , 
ruim anderhalven voet lengte en de schijf heeft alsdan meer 
dan een voet breedte. Zij bewoont de zeeën om Europa , komt 
echter niet in de Oostzee voor ; aan onze kust is zij zeer alge- 
meen. Zij wordt veel gedroogd, maar ook versch gegeten , is 
echter weinig geacht ; zij is het best in de laatste maanden van 
het jaar. Onze visschers koken uit de lever traan , die zij als 
lampolie gebruiken, Het wijfje legt hare e ij eren in den zomer 
op zandbanken. De rog voedt zich met allerlei andere visschen , 
voornamelijk platvisschen , schelpdieren en kreeftdieren. 
DE GLADDE ROG. RA JA ASTERIAS. 
(Plaat 20, hg. 2.) 
Deze soort, ook Raja maculata genoemd , heeft veel overeen- 
komst met de gewone rog; maar de huid harer onderdeelen 
is geheel glad , en ook die der bovendeelen is, behalve de 
groote doornen van den staart , van de ruglijn , en verscheidene 
rijen van kleinere doornen langs den voorrand der schijf, na- 
genoeg geheel glad; de tanden zijn bij beide seksen puntig, 
en de bovenzijde is geel- of roodachtig grijsbruin , met vele 
kleine , ronde, donkere vlekken. 
De gladde rog bewoont dezelfde zeeën als de gewone rog, 
schijnt echter oostelijk niet tot aan de kusten van Scandinavië 
14 * 
