DE VI, EET. 
201 
len, vooral naar voren, als bezaaid zijn, en aan bare grijsgele, 
op de onderzijde vuil grijze kleur. De tanden zijn bij beide 
seksen puntig. De huid is ruw door zeer fijne, scherpe en 
puntige stekeltjes, en aan den staart ontwaart men drie rijen 
van doornen. 
De vleet is eene groote soort , wier schijf tot vier voet breedte 
bereikt. Zij wordt in de Noordzee en in het noordelijke ge- 
deelte van den Atlantischen Oceaan tot Noord Amerika aan- 
getrotfen. Zij voedt zich met allerlei soorten van visschen, met 
kreeft- en andere zeedieren der lage klassen. Zij wordt al- 
gemeen langs onze kust aangetrofl'en. Haar vleesch wordt 
niet geacht. 
DE PIJLSTAAKT-EOGGEN. TEYGON. 
De Pijlstaartroggen zijn vooral daardoor gekenschetst, 
dat haar staart op de bovenzijde met een of twee, van weêr- 
haakjes voorziene stekels gewapend is, en dat hare buikvinnen 
niet in tweeën verdeeld zijn. De staartdoorn wordt , wanneer 
hij afbreekt, door eenen nieuwen vervangen, die dikwijls bij 
voorraad, ofschoon nog in geringe mate ontwikkeld, voor den 
volkomen doorn te zien is. Deze stekels dienen aan wilde volkeren 
als pijlpunten, en dit was reeds het geval bij de oude Grieken. 
De verschillende soorten van dit geslacht worden , naar mate van 
haren vorm , dien van den kop en de wijzigingen welke de vinnen 
van den staart ondergaan, in verscheidene ondergeslachten ge- 
bragt. Aan onze kust komt slechts eene soort van dit geslacht 
voor. Het is 
DE PIJLSTAART-EOG. TRYGON PASTINACA. 
(Plaat 19, fig. 3.) 
De Pij Istaartrog, die door onze kustbewoners eenvoudig 
pijlstaart genoemd wordt, heeft inliet algemeen de gedaante 
