204 
DE VISSCHEN. 
DE ZEEPRIK. PETROMYZON MARINUS. 
(Plaat 21, fig. 2 en 3.) 
De Zeeprik, die ook zee-lamprei of eenvoudig lam- 
prei en bonte negenoog genoemd wordt, is de grootste 
van onze beide inheemscbe soorten en voornamelijk te herken- 
nen aan haar met donkere vlekken gemarmerd ligchaam, eenen 
grooten van twee konische spitsen voorzienen tand, aan het 
voorgedeelte van den binnenrand der keelopening, en hare ver 
naar voren geplaatste eerste rugvin. 
De zeeprik bereikt gewoonlijk ruim twee voet lengte, en 
haar ligchaam is alsdan omstreeks een zesde voet dik; in Noor- 
wegen heeft men intusschen ook veel grootere voorwerpen , en wel 
van de dikte van eenen arm aangetrofien. Het ligchaam is nagenoeg 
rolvormig, maar naar achteren allengs meer en meer zijdelings 
zamengedrukt. De eerste rugvin begint tegenover de laatste 
kieuwgaten. De aars ligt onder het laatste vierde gedeelte der 
geheele lengte van het ligchaam. De onderdeden van dezen 
visch zijn wdtachtig; de overige deelen olijf bruin en geheel met 
bruine of zwartachtige vlekken gemarmerd. 
De zee-prik bewmont de Noordzee en komt ook in de zui- 
delijke gedeelten der Oostzee, zwemt echter de rivieren op, 
om haren kuit te schieten. Zij is niet zeldzaam langs onze 
kust, en komt in April en Mei in de rivieren, waar zij den 
Pijn tot bij de grenzen van Zwitserland opgaat. In dezen 
tijd is bij de wijfjes de geheele buikholte met kuit aangevuld, 
en deze visch wordt alsdan in vele streken voor eene buitengewone 
lekkernij gehouden en, als paling gebraden of gemarineerd, ter 
verzending toebereid. Zij zuigt zich aan andere visschen, aan 
de buikzijde vast en zuigt hun het bloed af. Zij doet dit ook. 
