DE PRIK. 
205 
om rustig op eene plaats te blijven, aan steenen, bout of 
andere harde voorwerpen. 
DE PRIK. PETROMYZON PLUVFATILIS. 
(Plaat 21, fig. 4 en 5.) 
De Prik, ook negenoog en lamprei genoemd, heeft 
in het algemeen zeer veel overeenkomst met de zeeprik; maar 
zij is veel kleiner, ranker van gestalte; het voorgedeelte van 
het ligchaam is naar evenredigheid veel langer, en de eerste 
rugvin begint derhalve veel verder naar achteren; zij heeft 
van voren aan den binnenrand der zuiglippen twee groote drie- 
hoekige op aanzienlijken afstand van elkaar verwijderde tanden, 
en zij is zilverachtig wit van kleur, met olijfgroene of groen- 
achtig blaauwe bovendeden. 
De prik bereikt ruim een voet lengte, en haar ligchaam 
is alsdan ongeveer zoo dik als een vinger. Zij bewoont de 
rivieren en andere zoete wateren van het gematigde Europa, 
komt ook in onze rivieren menigvuldig voor, en verdwaalt van 
hier ook in andere daarmede gemeenschap hebbende wateren , of 
zelfs tot in de zee. De regelmatige vangst dezer visschen 
wordt op onze rivieren, bij Arnhem, Nijmegen en Tiel, met 
korven uitgeoefend, en heeft, voor zoo ver het de stand van 
het w'ater gedoogt, plaats van Oclober tot Maart. De gevan- 
gen prikken worden nagenoeg uitsluitend gebezigd tot aas 
voor de kabeljaauw-visscherij , en tot dat einde levend van Vlaar- 
dingen verzonden, velen worden ook uit Engeland naar Neder- 
land overgebragt. Men verzendt ze ook wel eens naar Duitsch- 
land , w^aar zij als eene lekkernij gezocht zijn ; hier te lande 
daarentegen worden zij weinig of niet gegeten , maar somtijds 
gemarineerd. Zij schieten hare kuit van half April tot half Mei. 
Eene andere Europesche, in het noordelijk Duitschland ge- 
