36 (88) 
C. G. Nees ab Esenbeck, 
quam alta, obtusa cum mucronulo exiguo, basi contracta, extrorsum 
convexa et in medio paullo gibbosior, introrsum plana, punctulis ele- 
vatis striata, fusca. 
Fimhristylin pygmaeam Vahlii esse docet Kunthius, herbario 
teste. Verba autem auctoris alia testantur. Et primo quidem generis 
Eimbristjlis conditor, Vahlius, „stjlum isti tribuit bifidum basi 
bulbosum compressum margine ciliatum“. Idem, Fimhristylin 
pygmaeam describens, stylum haud memorat, scii, quod generis cha- 
racteri respondentem invenerit, id saltem sequi videtur. Semen 
„transversim undulatum^ esse addit. Si nihilominus Isolepis nostra 
FimhristyUs pyymaea Vahlii est, non nostra est culpa, sed Vahlii; 
certe quidem species haud amplius dicenda est, de qua falsa omnia 
tradebantur. 
2. Isolepis furcata N.etMeyen; culmis setaccis fasciculatis com- 
pressiusculis striatis basi bifoliis foliisque longiusculis recurvulis, spi- 
cula solitaria ovata pauciflora involucro monophyllo lineari culmum 
continuante multo breviore, squamis carinatis mucronatis nervosis 
inonandris, stylo trifido^ caryopsi obovato- triquetra pallida punctulata 
scabri uscula, radice fibrosa. 
Ad Paleam circa Tacnam urbem Peruviae, altitud. 4500', Martio 
1831. O ? 
Persimilis est Isolepidibus supinae et setaceae, differt inprimis 
ab illa spicula solitaria, nulla bracteola suffulta, pauciflora, involucro 
culmum continuante spicula circiter quadruplo longiore, nec reliquum 
fere culmum aequante, squamis in singula spicula paucis, 4 — 5, sta- 
mine uno, caryopsi non transversim rugulosa sed punctulis inspersa 
subtilissimis adeoque confertis, ut superficies scabriuscula evadat et 
nonnihif micans. Ab Isolepide setacea iam solis squamis mucronatis 
et fructu triquetro, neque striato, crassiorique recedit. 
