PLAAT VII. 
JoLet algemeen genoegen waarmede het eerfie gedeelte van onze meejelijke ondcniceiamg, 
de uitgaave van onze zes eerfle Plaaten naarnlijk, ontvangen is, heeft onzen lust niet weinig 
aangefpoord, om met verdubbelde naarfiigheid voordtegaan, en een beduit doen neemen , 
om ons niet te laaten affchrikken, door alle de moejelijkheden welken wij cp den ons voor- 
geflelden weg zekerlijk te verwaehten hebben ; want wie beter dan de natuuronderzoeker 
ondervindt hoe wonderbaar alle de werken der.fcheppinge zijn, en hoe klein daarentegen het 
vernuft van den mensch is, offehoon deeze zig, veelal, door waan misleid, op zijne talen- 
ten verho vaardige? 
In onze fchikking , waarin wij voornaamlijk eene aangenaame verwislèling hebben trachten 
te brengen , is de eerde bloem die ons voorkomt de fchoone /Injelier, 
Deeze is, bij alle de liefhebbers van flora’s fchatten , eene der voornaamften , en wordt 
in ’t algemeen met de H-^acinth gelijk gedeld , offehoon zij niet op de ftandvastigheid van 
decze kan roemen , gelijk wij in ons eerde dukjen , Bladz. 3 , getooixl Iiebben — hoe edel 
is niet de houding der welriekende Anjer I hoe fchoon is haarc gedaante ! en haare verfcliei- 
denheid is rijk. 
Volgends de natuurlijke orde, behoort zij tot de Kagelhloemen , wier kentekenen zijn dat zij 
, vijf bloembladen hebben, ieder met eenen rcchropdaanden nagel, en horifontaale bladen: aan 
deeze bloembladen ziet men'fomtijds een rib', die opwaards in twee fpitfen uitloopt j de helm- 
Jlijltje7is zijn celswijs, met eironde zaadknopjens , welken door een vliezigen bodem vercenigd 
zijn. 
Het vruchknobjen is meestal dénhokkig , heeft veele zaaden in een centraal grondduk , en 
boven uit het midden rijzen drie Jlampertjens , die aan hun einde puntig omgekromd zijn; de 
zaaden zijn vlak, of niervonnig, en met geflcrnde tepeltjens bezet; de bladen zijn bijna als die 
der grasplanten , zonder nccl ; fomtijds is de Jleng tweeledig , en aan den grond der bladen 
j'.iet men een knopjen, waaruit de takken ontfpringen. 
Volgends het kunst - zamenfiel van tournefort, (die dezelve Caryophyleus , en in het 
fransch Oeillet neemt ,) behoort de Anjelier tot de bloemen die uit verfcheidene in het rond 
Haande bladen beftaan, uit dc kelk als uiteen’ koker uitgaande, en wier fiamperin een vrucht 
verandert. 
Volgends den Heer linn.eus, behoort zij tot de tienmannige planten die twee wijfjens 
hebben : het gellachts kenmerk is : 
Eene rolronde pijpachtige, geflreepte, blijvende kelk^ met vijf tandjens; van onderen ziet 
men vier fchubbetjens. 
D 
