T L A A T XXX. 
T an de eerfte bloem welke wij op de nevensllaande plaat afgebeeld hebben, de Koom- 
hloem naauilijk, hebben wij den Le'Zer onder onze befchrijving van plaat VJll , breedvue. 
rig genoeg onderhouden, cm er thans verder van te kunnen zwijgen , en deeze , de gemeene 
Koornbloem zijnde , te houden voor eene verfiering in de ordoncantie der zamenftelling van 
«deeze plaat. 
Over de Iris, het bloemtjen aan de rechterhand, hebben wij mede reeds gcfproken, fzie 
■onze befchrijving van plaat XXI;) die, welke wij hier vertoonen, draagt den naam van 
TweebolUge Irir-, hebbende twee bolletjens boven elkander, gelijk in de Crocus; de bovenfte bol 
is wit en zoet van fmaak , en wordt in Spanje en Fortugal van de kinderen gegeten ; de onderlle 
bol is zwart en voos. 
De grootfle foort heeft bladen a’s de Hyacinthen, meestal, doch niet altoos, op den grond 
liggende: de fterg heeft fchedeacluige omw'indzelen ; dc bloemen beftaan uit negen blaadjens, 
•waarvan er drie nederwaards gebogen zijn ; de (lempelblaadjens Haan op'waards : de bloem is 
blaauw en welriekende, en wordt van vleezige bloemkokers gevolgd, die het zaad bevatten, 
dat klein , rond en ros is. 
Deeze his tuberoza , gelijk wij zeiden ook tweebollige Iris genoemd, is van eene bleekblaau- 
we, ztlfs bijna paerelkleurige verw. 
De mlddenbloem Is eene Fanukel , onder welke zulke eene feboone mengeling van verwen 
plaats heeft , dat ze onze bloemparterren een ongemeenen luister bijzeuen. 
Wij hebben over dit bevallig bloemtjen al mede gefprokeii, naamiijk bij het befchrijven van 
onze twintigfte plaat — deeze welke wij hier vertoonen , is vaneenen ongemeen fchoo. 
nen, en bevalligen purper -rooden gloejenden kleur, en het zaad van binnen zwart: zij heeft 
een ronden dikken fteel. 
Dit bevallig bloemtjen, ’t welk onze tuinen zo ongemeen verfiert , en daarom ook bij de 
minste liefhebber van flora t;n overvloede bekend is , verdient dat wij er ons nog een oogen- 
blik bij ophouden: nooit genoeg kan er tog van de keurlijke voordbrengfelen der Natuur in 
het Rijk der bloemen gezegd worden ; en ook moet men tot eer van den menscli in ’t al- 
gemeen toedaan , dat het leezen over de bloemen zo weinig verveelt als het bezitten en be- 
fchouwen van dezelve ; en immers lijdt de zucht tot het bezitten en befchouwen der bloemen 
geheel geene uitzanderingl waar ’t den ongevoeligen ook moge vervielen , ja fchoon ’t hem 
ook overal verveele , in de bloemtuin brengt hij nog wel eens een aangenaam uurtjen door; 
en fchoon hij onverfchillig zij omtrent alles wat onder zijn oogen komt , een bloemtjen 
verwaardigt hij nog wel eens ’t geluk van hem te mogen verfieren , of zijne reukvezeleu te 
nogeu aaadoen. 
De 
