PLAAT XLVnr. 
Tusfchen onze verzameling van verfcheidene tulpen geeven wi], ter 
•linge, en ten genoege van den Leezer, de nevensgaande Ichoone Auricula, be- 
kend onderden naara van Grimes Orion, eene der fchoonfte onder de talrijke 
verfcheidenheid welke bij dit uitmuntende gewas plaats heeft : te recht zingt d« 
roetvloejende willink van dit bloemtjen: 
Zie hoe de Auriculaas hier llreelen 
Het keurig oog dat haar aanfchoawtt 
■Daar elk zo trots op vaste fteelen, 
In wondre kleuren» beerliik bralt« 
•T geen ’t allerkeurigst oog bevalt. 
O kleine bloemen in veel pracht 
En heerlijkheden onderfcheiden , 
Uw cierlijkheid kan, met veel kracht, 
:Uws Maakers wijsheid nog verbreiden; 
Een wijsheid die een eenge bloem 
In veelerlei cieraad doet praaien , 
Zo keurig dat elk een den roem 
Van haar in fchoonheid fchijnt te haaien^ 
Wat mensch Haat niet met mij verzet. 
Die op die keur der ichoonheén letl 
Onder onze befchrijving van plaat XIX hebben wij dit bevallig bloemtjen 
reeds genoegzaam leeren kennen, en ook iet wegens deszelfs cultuur aangete» 
kend ; thans zullen v/ij het volgende daar nog bijvoegen. 
De Auricula’s kunnen drie Jaaren blijven ftaan zonder dat men ze behoeft 
opteneemen, om ze te fcheuren want in dien tijd hebben zij zig door 
•voordteelinge zodanig breed uitgezet, dat, zullen zij niet door de menigte van 
haare fcheuteo, takjens en wortelen verflikken, of door eene ongefchikte menigte 
mishaagen, en het geheele bed vervullen, door de verdeeling verjongd moeten 
worden. 
De Auricula’s worden ook dikwijls van de luizen geplaagd; evenwel meent 
men v/aargenomen te hebben, dat zij erniet van aangevallen worden, dan alszij 
voor de eerfle uchtend-zon blootflaan, en dat men ee derhalven ook terflond 
daarvan kan bevrijden, als men, na ze wel naauwkeuriglijk van de aanweezen. 
de luizen gezuiverd te hebben , eene fchaduwachtige plaats geeft; welke 
plaats haar over ’t algemeen niet ongevallig is, en ook veel ter bewaaringe vaa 
(*) Men verricht deeze fcheuring ook wel terwijl de moederplant blijft ftaan, door naamlijk 
de aarde aan de zijde van de fcheut die men fcheuren wil genoegzaam en voorzichtig wegte* 
dringen , tot men ruimte heeft om met de duim en eerfte vinger de jonge plant met zijn wox* 
teltjens, van de moederplant aftedcen. 
