Dc Grygallo maiore. Lib. III. 477 
plenmque fylu.sVepenantur: ck h.s iudeo,uroganis mfnorfbus fePt.ens!,-n quAus nmiot 
„as eft,fem.na dilimor. Vrogal us mmor raro u.uus capitur, (urfcr/pflt ad me^qui mifi d m 
amicus c montibus Claron j:)capit enim laqueo, ita utcollo aftriflo ftiffocet &: inft.c ^ 
ffVrogaIl.mmoresmSeptent„one(inNoruegi-a se finium 
menfibus fubniuefinecibo autantuntenmtamen aliquando a uenatcribus capiuntur Ola^ 
gnus. Etedem forte aut fimiles aues fuennt.de quibus Arifloteles in libro Mirabto narVatknm^” 
In Ponto(inquit)aiunt per hyernem aues quafdam reperiri , qua neci; excernant Z 
eis euelluntur,fentiant,ne$ cum ueru transfigu tur, fod tum demum cum ab igne incZuctimN^ 
DE GRYGALLO MAIORE, 
I s bac ad uiuum ctepifla.in Helueticis alpibiis, circa Claronam praclptic, uocatuf eili 
H; ©tiiqclbrtn.per onomatopotiam : quam ego fecutus Latine etiam grygallum dicere uo, 
I' lui.Graccetiam7fwis«<t/|nbminaripoterit.aparticulagryaduocisimitationemfa(Sa,K 
j uerbo !»>«</{«(/, quod uoci gallinaceoru peculiariter tribuiturtunde SC orthriococcyx pro 
gallinaceo legitur. Qiidd fi quis' propter mirifica cdloru uarietate, qua.attagcnem SC gallinagincm 
'tiam fuperat, attagene alpinum nominare noluerit , prafertim cum delicatifsima efle in cibo exi» 
