DePurpura. Lib.IIII. 921 
viioVoM*'"»»'. De bylTo multa protuli in Pinna.hic paucula addam. Ex lana arboribus quibufB.rJJiiA 
dara innafcenti apud Indos Nearchus ait texi findones fubtiles , mJUms tos irt/KTjaias ; SiMacedos 
nes ea pro tomento ufos, Uv«(fxAc:y ia/TOi[malim «/7w,fcilicet '6^)' (V];jSi0k, i(ga -m, oiyitxm ra 
vi«/.)ElTe autem huiufmodi etiam ferica,byflb ex quibufda corticibus excarminata,» maiij iftjimy 
Strabo lib. ly. tanquam ferica lintea cbyUo ceu materia 3 i lana fiant. 
iJi/wmjTtAwaioJKStwnTfJsfAiw!, KstTBliiostKmscw mj-Wv iiyx. Herodotus de medicatione funeris 
apud Aegyptios. 
Coria alba ut purpurs inftar tingantur , anchufat radicem aceto irrigatam illine, Nic. Myre- Anchufc 
pfus. Idem in fine remediorum ad dyfenteriam,anchufamfcribiteffe herbam quandam tingen 
10 i»e«.nefcio quo fenfu,nifi legas <bs kAsSito id eft,ut ueri murices, XkTik» cbabe. 
flos eft,a quo S>C purpura chalce ditSa, Scholiaftes in Nicandrum, Chalca eft purpura , & her» 
ba qua purpura tingitur apud Phocionem grammaticum, utmeminitRuellius, Sed kwAx» poti» 
dsfcribiplacetiunde uerbumxKAxaarsp. KctA)(»si»g«( 5 A/'®', Nicander. Ciicht. 
— •sstTAss K{iA](sifo5vxTss,Lycophron.ubi Scholiaftes, Calche (in» 
quiijproprie eft purpura tindainunc uero peplos (Impliciter multis tinduris infedos intelligit, 
Kuariegatos SC plumaricos, ((^ Tui-mixaiAyss xsu Tifasyxfmxs.) KttAx», herba qua purpura tingitur, 
Suidas. Vide etiam fupra in a.cum V erbis deriuatis. Saxiftagam aliqui eandem eflfe putant E pirapMs 
qux pimpinella SC fanguiforba dicitur, flfc.B radice, ut ferunt, quibufdam locis uermiculus erui» arrmicBiui. 
tur;qui curatus fericis praecipue tingendis,purpuram facit incomparabile, cacteros colores fplen 
so dore quodam dC hilaritate fuperans:inuentus,ut alia quocj multa, cafu, excrementis gallinaceo» 
rum ita coloratis.igitur purpurifliim ex hoc uermiculo carbafinum, a praedanti amphitheatralia 
uelorum,ut arbitror, colore,dicitur. Quidam carmaftnum appellant colorem : quoniam uermi» 
culus is Punica lingua carmes appelletur, quemadmodum coccus. poteft SC ab urbe Charmi, 
qux Sardibus eft, nomen accepiffe color is , quod lanas inficere Sardibus ccxptum fit, ut inquit 
Plinius. De hoc uermiculo nihil apud ueteres inuenias. Hieronymus in facris literis uermiculu 
&C uermiculatas ueftes nominat,granum{ut opinor) aquifoliae fignificans , quod authore Plinio 
quibufdam locis uermiculi ftmilitudine confpicitur.Hinc deriuatum arbitror ut coccinea ueftis 
fcoletidata(yMr/>!t<i,ja<!^/csfcMt<i)hoceftuermiculata,uulgddiceretur:Cuequaftquifquiliata (ete. 
nim granum cocci etiam quifquilium uocatur Plinio)a quifquili|s, opinor, funt enim quifquilitc, 
S» ut Feftus aiqquicquid ex arboribus minutum cadit.De uermiculo purpureo Democritus quocj 
meminit, tinduris utili,fed e purpuris ac murice,ut conqcio. nam & de uermiculo Galatiae, hoc 
cft,iligno * meminit,Hermolaus Corollario in Diofeoridem 6iy. e quo Caelius etiam defcripfit 
Antiquarum Ledionum 8. ii.quiinfuper,Carmefinum, inquit, funt qui opinentur chromafinu 
quoq; nuncupari pofleiqtiia fit radix Syria, quae uocetur chroma, cuius eft apud Theophraftum clirSwj. 
mentio. Ego omnino Carmefinum a Kermes Arabica feu Punica uoce coccum indicante, no 
uel a carbafo uel chromate didum arbitror. De chromate Theophraftus in libro de odoribus 
his uerbis meminit..Xfi»(i« 7 i§!tn to tS xaAsi/jiWa jgaino:» 
•jijSdc.id eft, Colorem ungentis rubris ex anchufa faciunt,amaracino autem e chromate: quod ra 
dix eft e Syria uehi folita. Apparet autem eam radicem non uilis precij fuilTe : quoniam myro 
jLo polas preciofa tantum ungucnta,quanu!s non omnia,co!orare folitos tradit. Et paulo poft, Ma 
ron SC chroma quod amaracino mifcetur.calfaciedi uim habent. CarmeCni colorem rubrum 
cflcconftattchromatisuero radicula qualis fuerit, non inuenioexprelTum: rubrum tamennon 
fuilTe ex iam recitatis Theophrafti uerbis apparet: ut nimium leuis fit quorundam conicdura, 
carmefinum a chromate dedudum.Diofcorides quidem in eius confedione non meminit chro 
matis:quodanfitradixcurcumahodiedida,inquirendum,coIorecroceo. SedquoniamHer 
molaus carmefinum quafi carbafinum,a praftanti amphitheatralium uelorum colore dici potuif 
fe fufpicatur, de carbafo quadam addamus : quam ipfam quoq; ut amorgen Sd bylTum , propter 
materia precium ac tenuitatem, ficut dC fericum,purpura cocco ue tingi folitam conijeio. Carba- 
fus igituv(generis fmmininfificut SC byflus: quanuis aliqui mafculinum etiam faciant , 8£ in plu« 
f°ralincutrum)genus eft lini mira tenuitatis,inHifpania primum repertum,teftePlinio 19, i.item 
uelum ex carbafo fadum. V ergilius 5. A encid. — aura V eia uocant, tumido^ inflatur 
carbafiisAuftro. Lucretius in fexto:Carbafus ut quondam magnis intenta theatris,&c. Vergi» 
lius 8. Aeneid, . eum tenuis glauco uelabatamidu Carbafus. Idemlib. 11. - - tum croceam 
chlamydemcp,finus^ crepantes Carbafeos,fuluo in nodum collegerat auro. ( Plura leges in 
Promptuario Trcbelltj.)Vndeapparetcarbafumalqs quocppro arbitrio coloribus tindumfuif 
fe, Pollux carpafum,(ce^WG;',dixit , ut fupra in Amorge citaui. kii.afyk,i!-<faJi=x 
Hl/xny^xilw Suidas. Hifpania citerior habet fplendorem lini pracipuum,tor 
rentis,in quo politur,n3tura:qui alluit Tarraconem.Et tenuitas mira,ibi primum carbafisreper 
tis, Plinius 19.1. Et aliquanto poft,deuelistindisloqucs:Carbafi'na deinde uela primus in thea 
(o tro duxilTe traditur Lentulus Spinter, 8ic. Gallica quidem uox Crefpe , a carbafo feu caipalo 
faiSa uideri poteft. f Anthyllon uel Anticellion herba duorum generum eft, (una) folqs K ra» 
mislenticulae fimilis,palmi altitudine, fabulofisapricisnafcesjfubfalfaguftati; altera chamacpityi 
