S2 Beschryvïhg vArï 
VI. cellam ondcrfclieidt By de Nederlanders wor- 
zy, om de zelfde reden, ook wel Klip- 
Hoofd- koufen geheten.- Men noemtzc , bovendien , 
sxüjc. Likhoorentjes , dcwyl men met dezelven het 
Linnen een Glans kan geeven, zo wel als met 
een Lektteen. Dat zy Porccllam genoemd 
zouden zyn , om dat de Chincezen van Con- 
cbyliëa de Aarde tot het Porfelein bereiden, 
gelyk Gesneros wil , is gantfeh ongerymd 
en te ver gezogt, 
oirzatik De gladheid , welke aan de Porfeleichoo- 
Giaiis'^” rens, boven veele anderen, Natuurlyk en zon- 
der Polylting eigen is, moet een byzondere 
reden hebben. Zy blinken, uit Zee komende, 
reeds als een Spiegel , zegt Rumphigs ; doch 
verliezen, nog verfch zynde, wederom ligte- 
lyk deczen Glans; ja men heeft veel moeite, 
om haar denzelven niet te doen verliezen. 
Zo de Schaal maar effen buiten ’t Zand uit- 
lleekt, met het leevende Dier daar in, wordt 
zy in dat gedeelte doodfeh ; maar by nagi ko- 
men zy uit het Zand en hangen aan de Klip- 
pen, zegt Rumphius^ Ook moet het Dier 
daar niet in derven ; want al begraaft menze, 
raaken zy haaren Glans kwy t ; en vooral , wan- 
neer men ze laat leggen in de open Lugt. Zy 
krygen dus eene doodbleeke Kleur, die onder 
de buitenfte gladde Schaal doorblinkt. „ Het 
,, is, volgens dien Autheur, de beste manier 
,, om de Schaal glanzig te houden, dat men 
,, de verfch uit Zee komende Hoorens in Wa- 
„ ter 
