DE M A A N H O O R E N S. 365 
ook aanwendde, het washeta iiiot gelukt, die 
Eytjes te doen uitkomen, of leevende Jongen 
daar uit voort te krygen. Hoofd- 
SwAMMERDAM merkt aan , dat deeze Die- 
ren wel tien of twaalf Dagen in de open 
Lugt , buiten het Water , leevcn kunnen. Ook 
fchynt het , dat zy niet gaarn altoos daar me- 
de bedekr willen zyn: want hy bevondt , te 
Petten zynde , dat zy , aan de Paaien , dage- 
lyks droog wierden met het afloopende Wa- 
ter. Men vindtze, zegt hy, zeer overvloe- 
dig Op de Mosfelbanken. Hy nam ook, zo 
'wel als Lister, waar, dat de jonge Schaa- 
len veel rimpeliger dan de ouden zyn, welke 
tevens in Kleur verfebilden. Ten minfte vondc 
hy 'er die bruinagtig zwart waren, en die ee- 
ne mengeling hadden van groen, afchgraauw, 
paarfch, rood, blaauw, wit cn andere Kleu- 
len. Als iets byzonders merkt hy aan, hoe 
de Schaal van deeze Hoorentjes , aan den Top, 
dikwils doorknaagd wordt van zekere Wormp- 
jes, dat Zee-Duizendbeenen zyn. Hy vondt 
’er zeven in ééne Schaal. Zy zyn zigtbaar, 
doch zeer klein en dun. Deeze Wormziekte 
oordeelt hy aan die Schulpdieren gemeen te 
zyn ; alzo men ’er weinigen vindt , wier Schaal 
niet aan den Top befchadigd , of met eene 
Kalkagtige StofFe , waar zy in nestelen , be- 
groeid is, Mooglyk zal dit ook de reden zyn , 
dat men de minfte Zee-Hoorens van boven 
gaaf of Topfehoon aantreft, 
Het 
I,DEKL. XVI.STliS» 
