450 Beschrïvijjg van 
VI. een bloofche Aarclagtige zelfftandigheid, vaü 
^LV^ÏI^* Gcftakc, De Eijeren voiiclt liy. 
Hoofd- in j in de Tuin , overvloedig onder ’t 
stuk. Kruid; zyndc taamelyk gi’oot, een weinig fa- 
menhangende , wit, met eene Vliezige zagte 
behaal. In t begin van de Herfst waren de 
Jongen reeds zo groot als Ilazclnootcn. 
Het Kwyi. Omtrent het Kwyl , welk dceze en andere 
Slakken zo overvloedig uitwerpen , dat het 
den Weg , dien zy gegaan hebben , en dus 
haare verblyfplaats aantoont ; nam gezegde 
Heer dit volgende waar. ,, Het fchynt een 
„ ander Vogt, en grootelyks verfchillende te 
,, zyn van dat gene, ’t welk door een fteek 
„ in ’t Lighaam van de Slak , of door eene 
„ infnyding in de Huid gemaakt , uitgelaten 
,, wordt : warit dit laatfte is blaauwagtig cn 
3, veel dunnar. Dit Vogt, dat zy van zelf 
„ uitfpuuwen, is dikker, taaijer, eneenwei- 
,, nig meer gekleurd , naar ’t geele trekkende ; 
5, misfehien van de afgeknaauwde Kruiden in 
„ de Maag , uit welke het voortkomt , dus 
„ geverwd zynde.” Van beide die Vogcen 
deedc hy in een Flefchje, en Ichuddende die 
wakker ondereen, ftolden zy tot c|n Klomp, 
als van geele Lil. Het blaauvvagtige Vogt, 
in tegendeel , op zig zelf alleen even zo ge- 
fchommcld, Holde nimmer. Eenige Slakhoo- 
rens in een Doek gedaan hebbende , bellrooi.' 
de hy die , nu cn dan , met een weinig Zouts ; 
dus gaven zy wel veel, doch geen ander dan 
taay 
