EÈ PïtKÖRAALEtJ. 97 
dit Stuk ziet men hoe de Pypjes , die ’er een VL 
aanmerkelykc lailgte en grootte hebben , als 
by Verdiepingen groeijen. Hoofd* 
’t Woord groeijing kan, zo min als dat van^TuK, 
- Gewas , hier oneigentlyk geagt worden 
gebruikt te iyn. Het behoort niet alleen tot 
de Planten , maar ook tot de Dieren , en 
zelfs tot de DelfftofFen : ja van alles dat 
grooter wordt zegt men , dat het groeit. 
Derhalve moet men niec ondcrftellen , dat 
dit eenigen fchyn zou geeven van eene 
Plantaanige groeijing, waarvan het tegendeel 
uit het laatst verbeelde Stukje t’over blyk- 
' baar is. Hier zyn veele Pypjes als op zekere 
Uitftekken geplaatst , en van onderen ook 
veelen open , zo dat 'ik daar zelfs een Bors- 
tel kan infteeken een Duim diep, ja dat hy 
boven weder uitkomt. De Kleur is zodanig j 
dat men ’er vindt die bleeker eo die donkerer 
Bloedrood zyn. 
De vermaarde Italiaan, Imperati, heeft Aaitvini 
dan niet ten onregte gezegd, „ dat het Roode'**' 
»i Pypkoraal een Zee • Honigraat is , in welke 
,, een foort van Wormen geboren wordt” ; 
want zekerlyk zullen de Wormpjes, die het- 
zelve hebben opgebouwd, ook daar in voort- 
teelen , gdvk uit de vermenigvuldiging der 
Pypjes, opwaards, blykt. By de Ingezetenen 
der Molukkes Eilanden, in Ooscindie, wordt 
het een Tovenaars ■ Steen genoemd : want zy 
gelooven dat een Stuk daar van , aan een 
G Boom 
I. OM»,, Xyil, STUK, 
