3 
lur; in faucibus tantum ad mare decurrentibus post imbres magnos et assiduos major 
aquae copia profluit; sed haec quoque siccitate saepius prorsus exarescit. Quamobrem 
aqua, quae ad vitam incolarum necessaria est, aquaeductibus peridoneis atque ingeniose 
institutis, Levadas dictis, ex altioribus locis, ubi crebrius pluit, deducitur; ex quibus ci- 
sternae quoque plurimae, quae prope agricolarum domicilia frequenter reperiuntur, aqua 
implentur. 
Ad fauces quoque rupibus interjacentes animum advertere nos oportet, quum non 
solum insulae forma ex iis pendeat, sed etiam molluscorum vitae ratio in iis nitatur. 
Nescio an ulla alia insula vulcanica adspectum aeque confragosum praebeat atque Ma- 
dera; ubique enim vides magnas illas fauces, quae Ribeiro nominantur, ex interioribus 
insulae regionibus ad mare percurrentes eique aquam pluvialem adducentes. Quod ad 
originem earum pertinet, vix dubium videtur, quin vastae illae atque profundae saxorum 
fissurae ex refrigeratione et condensatione massarum vulcanicarum pendeant. Nam qui- 
busdam in locis, ubi superiores faucium margines fere 200' — 300' inter se distant, pro- 
minentiae alterius saxorum parietis excavationibus contrariae respondere videntur, et aliis 
in locis, praecipue mari vicinis, ubi fauces latitudine perspicue crescunt, in medio earum 
saepius saxa, tecto declivi non dissimilia surgunt, quae cum hodiernis faucium parietibus 
olim conjuncta fuisse putes. Quo longius vero in Ribeiros procedis, eo magis luxurian- 
tem vegetationem reperis; ubicunque enim superficies saxorum Tufla dilapsa obtecta est, 
vel fissurae eorum humo repletae sunt, magna arborum, fruticum humiliumque plantarum 
copia rupes basalticae ornantur, ita ut excelsum sane atque admirabilem praebeant ad- 
spectum. Quibus in locis, quum semper humidi et umbrosi sint, multae aestimatissimae 
molluscorum species vivunt, et sine dubio raritas nonnullarum ex ea re pendet, quod 
rupes quas incolunt, nonnisi maxima cum difficultate attingi possunt. 
Coelum Maderense non est tropicum: quum insula 10° a circulo solstitiali septem- 
Irionali remota sit, lenitate atque constantia forsitan omnia orbis terrarum loca superat. 
Per novem enim menses, — ab Octobre anni 1850 usque ad Junium anni 1851 — in 
thermometro Reaumuriano statum maxime demissum 8 graduum die aliquo mensis Fe- 
bruarii turbulento atque pluvioso, altissimum 22 graduum ineunte Junio observavi. Sed 
tanta discrimina raro occurrunt, neque temperaturae vices inter meridiem et mediam noc- 
tem 4 gradus unquam excedunt. 
Quam sensim et paullatim temperatura mensium mutetur, tabula sequens, obser- 
vationum mearum summam continens, docebit: 
1 * 
