25 
Color in corpore supero atrofuscus, subtus pallidior in rufum vergens. Caput unicolor; 
truncus in nucha et dorso maculis pallide rufis tuberculisque passim flavis albidisve variatus; ven- 
ter fusco flavoque permixtus. Cauda atrofuscum dorsi colorem ostendit, sed annulis flavicantibus 
quinque subgeminis interceptum. 
Longitudo capitis 
Latitudo in occipite emensa 
inter oculos Ij'. 
Rostrum in apice fere pollicem latum. 
Longitudo totius corporis ab apice rostri ad caudae basin caudae 12'^ 
Specimen huius animalis unicum, Jidque, quod maxime dolendum, exsiccatum a Ferdinando 
Deppe, ineunte anno 1828, accepimus, nomine Scorpii (Escorpione), quo iam antiquis temporibus 
in Jfova Hispania appellabatur, insignitum. Vivit in ferventibus terrae Mexicanae regionibus. Torvo 
foedissimoque aspectu ac dentium longo acumine falsam venenati ac letiferi morsus suspicionem 
iam antiquitus in se commovit. Etiamnum illarum regionum incolae Deppio teste crotalum alios- 
que venenatos serpentes vix magis timent, huiusque animalis aspectum tantopere reformidant, ut 
quum ex venatu ille domum rediret, nostrae bestiolae exuvias in manibus gestans, ex aedibus om- 
nes protinus erumperent. Sunt tamen, quae ut hanc foveant suspicionem, etiam Zoologorum 
multos perduxerint, dentes nimirum, sulco eodem exarati, qualem in serpentibus iure suspectis v. g. 
in Dipsade, Homalopsi aliisque invenimus, et quos glandulae veneniparae ductus excretorios exci- 
pere facile tibi persuadeas. Obstat tamen nullam hucusque ex lacertis innotuisse venenatam, et 
eundem etiam in mandibulae dentibus sulcum adesse, qui quomodo venenum sursum ducat, non 
facile intelligitur. Hinc verisimilius videtur, sulcos, in prima dentium evolutione ortos, quemadmo- 
dum in serpentum dentibus fieri scimus, per aetatem remanere. Ad hanc quoque sententiam fa- 
ciunt, quae ex Hernandesii scriptis hausta, Nardus Antonius Recchius cap. II. de Acaltetepo seu 
Monoxillo mucronato, in Thesauro Rerum medie, Nov. Hisp. p. 315. refert: 
„De Acaltetepoii seu Monoxillo mucronato, quod privatim Temacuilcahuya 
vocant, Lacerto Novae Hispaniae. 
Versatur in Quauhnahuacensibus agris aliisque ferventibus huius Novae Hispanicae locis la- 
certi terrificum quoddam genus, Coloto nostrati haud absimile, nuncupatum ab indigenis Hispanis 
Scorpius, duas longum spithamas, prolixa cauda, brevibus cruribus, lingua, quam interdum versat, 
rubra, lata ac bifida, torvo capite, incessu gravi tardoque, et crusta intectum dura, fulvis candidis- 
que punctis, parvulas margaritas imitantibus aut lithospenni semina, variata, quae a cruribus po- 
sterioribus usque ad extremum caput in varias digeruntur formas, ab iisdem vero ad extremum 
caudae in lineas annulis similes, cingentes transversim corpus per intervalla, etsi fulvae longe sunt 
numerosiores. Huius animalis morsus noxius est, sed minime lethalis, quo fit, ut 
visu, quam ictu sit horridius, nec quemquam impetat, nisi laesum et concitatum, etc.” 
De nominibus in fronte huius loci positis haec modo addam: Fernandesii testimonio (Tract. 
III. de Amph. cap. 2. p. 5.) AcalteteponMexicani omnes lacertas nominabant, quae vel exi- 
mia magnitudine insignes, vel letiferi morsus suspectae erant. Hinc eos voce Acaltetepon genus, 
Temacuilcahuya nomine speciem indicasse verisimile est, quod etiam Hernandez voce privatim 
videtur innuere. Illud enim nomen tribus imponebant lacertis, quarum una, de qua infra dicendum 
erit, ad Scincos pertinet, duas vero nostrum ad genus pertinere nullus dubito. Locus Hernandesii, 
unde haec conficio, his verbis continetur: «Venenatarum tria adhuc apud novos Hispanos offendi 
genera, morsus noxii, sed minime (si tempestive occuratur ei) lethalis, quarum duae 
priores magnitudine, forma et colore conveniunt, sed picturarum distinguuntur 
varietate; altera namque luteis ornatur sphaerulis in fuscum candidumque inclinantibus colorem, 
(Heloderma horridum nostrum) altera vero candidis lineis, in rectitudinem procedenti- 
bus, luteisque, et secundum transversum fuscis et pallescentibus e candido,” quam, 
si specie revera differat, Heloderma Hernandesii nominare propono. 
Nota 35. Nescio an in universum de venenatis animalibus intelligi debeat. Nam sic demum apparet, cur de scor- 
pionibus etiam in usum venerit; ac qui fieri potuerit, ut Scorpii nomen ab imperitis in nostrum transferretur animal. 
7 
