C 152 ) 
de ondervinding heeft ons geleerd, dat dit 
maar beuzelingen zyn, die geen aanmerking 
verdienen. 
41. Deze Roede houd men aan ’t uiterfte 
einde met de hand vaft, dog zonder dezelve 
te veel te drukken ; en wel op zodanig eene 
wyze, dat het binnenfte van de hand na bo- 
ven, of na den Hemel gekeerd is. Men houd 
in de andere hand, het andere uiterfte van 
een andere Roede, dog zo, dat de gemeene 
ftam parallel met den Horifont, of een vvei- 
nigje meerder verheeven is. Daar op gaat 
mén zoetjes voort na de plaats alwaar men 
vermoed, water te zullen vinden. Zo dra 
men die plaats bereikt heeft, en dat aldaar 
waarlylc water is, zo zal de Roede omkee- 
ren en na de Aarde buigen, gelyk een Naald 
die men op een zeilfteen geftreeken heeft. 
De oorzaak daar van is : Om dat de Magne* 
tifche of aantrekkende kracht, uit den boe- 
zem der Aarde voortkomende, zich verheft 
en met de Naald en zo ook met het uiterfte 
der Roede zich vereenigt, de Roede na zich 
trekt, en dezelve zich na de Aarde doet bui- 
gen ; waar door wy worden gewaarfchouwd, 
dat aldaar een water-welle verborgen is. Zo 
ziet men dat de takken der hoornen, dewel- 
ke over het water hangen, na het water ne- 
derbuigen, het geen aan dezelve oorzaak is 
toe te fchryven. Het is de waarheid, wat 
men zegt ;namelyk; dat de Wichel-roede dit 
in de hand van ieder een niet doet; ja.zelvs 
is het water, dat de Wichel-roede dit van 
daag in myne handen ;zal doen, en morgen 
mo: 
