( 266 ) 
het eind van een dik Touw aan een Balk 
vaft, en aan het ander einde van dat Touw 
een gewigt van yoo ponden. Indien men nu 
dit Touw met wat water befprengt; of dat 
men op het bovenfte einde van het Touw, 
droppel voor droppel , water laat vallen zo 
dat het daar in dringt, en het water aldus 
door het Touw heen diftilleert, zo zullen 
de water deelen, die binnen in het Touw 
zyn ingedrongen, het Touw zodanig doen 
opzwellen , uitzetten en verkorten , dat 
(indien het Touw dik en fterk genoeg is 
om niet te breeken^ het zelve daar door als 
van zelve , een gewigt van yoo ponden voor 
onze Oogen zal komen op te ligten : Waar 
uit wy nu dit befluit opmaken : Indien eeni- 
ge droppels water; indien maar eenige wa- 
terdampen, die in dit Touw indringen, zulk 
een groot gewigt, ja, veel grooter als dat, 
kan ophefFen ; zo de Adem alleen daar toe 
in ftaat is ; moet men dan verwonderd ftaan, 
dat het Bloed en de Dierlyke Geeften, die 
de bewegende Veezelen doen uitzetten, niet 
alleen de gemeene beweging van het Lic- 
haam , maar zelvs die groote kracht , die 
men in de t’zamentrekkende beweging des 
Lichaams, en in geweldige ftuyptrekkingen 
befpeurd, konnen voortbrengen. 
29. Dog laat ons voortgaan. Terwyl dat 
het Bloed zich verfpreid door het Vleefch, 
in de geheele Zelfftandigheid des Lichaams, 
de Beenderen zelvs daar van niet uitgefloten, 
zo laat het daar veele groeijende en voeden- 
fle deelen in fchieten, die de mede gedaan- 
ten 
