C 300 ) 
tyds.nog veel broozer als anderen. Het ge- 
lukkiglle geheugen kan men komen te ver- 
liezen. Lucretius QLib. 6 . vs, 1211.) fpreekt 
van eene befmettende Ziekte, die in zynen 
tyd regeerde, waar door verfcheidene perzo- 
nen zo verre het geheugen verboren, dat 
zy zelve niet meerder wirten wie zy waren. 
Plinius (^Lih. 7. Cap. 24.) fpreekt van een Ro- 
mein Meffala Corvitius genaamd, die, door 
eene Ziekte, zyn geheugen dus verre ver- 
loor, dat hy zyn eigen naam zich niet meer- 
der konde te binnen brengen. Nog veele 
andere Perzonen hebben het geheugen ge- 
heel verboren. Een Kind van acht jaaren, 
dat zeer wel Latyn leerden, vergat byiia in 
een ogenblik alles wat hy geleerd had, toen 
die groote hitte in den jaare 1705’ begon, dog 
geduurende eenige frilie dagen, die nader- 
hand volgden, zo kreeg hy zyn geheugen 
wederom ^ dog de vvederkeering van die zwaa- 
re hitte deed hem zyn geheugen ten tweede- 
maalen verliezen ; gelyk men dit zonderling 
geval vind befchreeven in de Hiftorie van de 
Academie der Wetenfehappen A^. lyoy. Een 
Jong Heer van een aanzienlyke geboorte ge- 
raakten zyn geheugen , door een fterke koorts, 
geheel kwyt, zo dat hy zelvs geen eenig 
woord meer konde noemen j en daar na was 
men genoodzaakt, hem zyn eigene Moeder 
taal wederom te leeren fpreeken ; volgens 
het verhaal van de Hiftorie van de Academie 
der Wetenfehappen A". 1701 ; en Vader R&- 
gnault voegt ’er by; dat een zyner Vrien- 
den, na een geweldige Ziekten, het zelve 
