C3Ö8) 
joT De Dolheid, door de beet van een Dol 
Beeft veroorzaakt, ontftaat door het Speek- 
zel dat vergiftig en fenynig is, beftaande uit 
vafte, fyne, zoute, fcherpe, fnydende , vuur- 
achtige doorvreetende deelen. Zo is ’er een 
Vrouw ge weeft, wiens Rok door een Dolle 
Hond was verfcheurd ; zy deze Rok willende 
naaijen , zo beet zy de draad met haare Tan- 
den af, waar door zy van het fenyn befmet 
en Dol wierd, gelyk verhaald word, in het 
Journaal der Geleerden A^. 1713. pag. 207. 
het geen geene andere oorzaak konde heb- 
ben dan een fenynig Speekzel, dat aan die 
Rok en aldus aan die draad kleefden. De 
Honden zyn aan die quaal meerder onder- 
worpen dan eenig ander Dier, om dat zy niet 
zweeten 5 en hun Bloed (gelyk den Heer 
Mead^ in zyne Vtrhandding van de Fenynen 
geleerdelyk heeft aangetoond) verrevanzifh 
door het zweeten te zuiveren , word vervuld 
door groove meerflachtige deelen, dewelke 
fermenteerende het Speekzel aanfteeken,dat 
vervolgens de Dolligheid veroorzaakt ; gelyk 
betoogd word in het Journaal der Geleerden 1 
i7oy. pag. 617. Deze verfchrikkelyke 
quaal gaat verzeld met een onlesbaare dorft , 
en fchrik of afkeer voor het water. Moge- 
lyk dat het water de finerte van den Lyder 
vermeerderd , doende de fenynige zouten, 
daar de Keel, de Slokdarm en de Maag me- 
de doordrongen is, fterker bewegen en wer- 
ken. Dit fenynig Speekzel van" een Dolle 
Hond , verfpreid zich door de beet in het 
Bloed, wordende daar door na het Hoofden 
de 
