C 410 5 
zonder- te lagchen om denken kan? Op een 
zeer fehoonen avond ftond, in het laatft van 
de Maand Juny, befloot ik, na het doen van 
een wandeling, my in ’t Veld neder te zet- 
ten aan de boord van een helder Beekje, ter 
plaatze alwaar een fchoon uitzigt was over 
de Velden tot tegen het Duin : Uit het ge- 
luid dat een Ezel maakte, die niet verre van 
iny, in de Weide liep, bemerkte ik, dat het 
gel'clirei van dat Dief tegens het Duin we- 
derftuite, forraeerende eene Echo. Ik nam 
een Fluit, die ik by my droeg, en begon 
eenige Airtjes daar op te fpeelen. Aanftonds 
begon de Ezel de kop op tefteeken, zoetjes 
na my toe komende, zo dat hy vermaak in 
dit fpeelen fcheen tefcheppen,vvanthybleev 
omtrent tien treden van my af, een tyd lang 
Uil ftaan, als of hy aandagtig toeluifterde. 
Ik herhaalde het zelve Airtje verfcheide maa- 
ien, om dat my geen ander op dien tyd te 
binnen kwam ; eindelyk dit Dier omtrent een 
half quartier van een uur toegeluiftert heb- 
bende , zo fcheen hem een toon , die hy nu 
zo lang gehoord had, te verveelen ; want hy 
kwam na my toe , en myn Hoed met zyne 
Tanden gevat hebbende, zo liep hy met eene 
groote fnelheid van my weg ; en de Hoed 
latende vallen , zo zogt hy in het graazen 
een voedzel dat hem nu aangenamer dan myn 
fpeelen was. Wat dunkt u, Heeren Lezers ; 
wie weet of die Ezel niet afftamde van dien 
beruchten Ezel, daar de Oude Poëten van 
beuzelen . aan wien Pan de Mufiek leerde. 
7. 7. VoorfliUmg, Wy hebben gezien, dat 
I 
de 
