C 324 ') 
zyne zwaarte hem wederom na de grond tos 
trok, zo kon hy daar op voort kruipen en beur- 
telings boven komen tot dat hy den oever 
bereikt had. Al was iemant geen Natuur- 
kundige, zo zou hy dit eenigerraaate konnen 
doen. Zo zag men een gcruimcn tyd geleden , 
hoe een Schuit in een breede Rivier , die tef- 
fens vry diep was , met 6 menfchen omfloeg ; 
een daar van zonk op de grond aanftonds 
weg , en fchoon het evenwigt des waters hem 
onbekend was , zo kroop hy langs de grond 
voort, tot dat hy den oever bereikten, en 
hy behouden wierd , fchoon alle de anderen 
verdronken. 
39. Her water dat ons verfmoord doet de 
Villchen, die ons totvoedzel dienen , leeven. 
Maar hoe zwemmen de Viflehen? Hoe bly- 
ven zy llil in het water dryven ? Hoe klim- 
men en daalcn zy met zo veel ligtheid in het 
water? De VilTchen hebben een zoort van 
blaazen die vol lucht zyn in haare lichamen : 
wanneer zy die te zaamen perflen , zo krimpt 
het lichaam teftens in, en dan hebben zy 
meer betrekkelyke zwaarte. Om die reden 
zo wegen zy nu cens even veel als een gely- 
ke giootheid van water en zy blyven ftil leg- 
gen of zwemmen in het water zonder te klim- 
men of te daalen op een ander tyd zyn ze 
zwaai'der dan het water en zy daalen needer: 
en wederom op een ander t^'d zyn ze ligtcr 
dan het water, en zy klimmen. De poogin- 
gen dewelke zy doen met de ftaarten heen 
en weder flaande , doet het vi'ater haar tot een 
fteunpunc verftrekken, zynde haar aldus be- 
