( 45 ') 
Uit dit lijstje, dat betrekking heeft op een terrein, lang 350 M. in 
de lengterichting van den Hondsrug (van het noordwesten naar het 
zuidoosten) en breed 250 M. loodrecht daarop, blijkt dat de dikte 
van het blokzand zeer gering is, zelden 1 M. bereikt en over kleine 
afstanden (dikwijls in eenzelfden kuil) zeer afwisselend. Naar den 
noordoostelijken rand van den Hondsrug is zij in het algemeen het 
geringst ; want ook in de kuilen XXVI, XXIX en XXXVI bedraagt 
zij vermoedelijk steeds minder dan 0.5 M. Daar het verschil in 
hoogtehgging der kuilen zeer veel grooter is dan de dikteverschillen 
blijkt die uit blokzand bestaande bovenlaag de welvingen van het 
praeglaciale zand der onderlaag te volgen en betrekkelijk gelijkmatig 
daarop neergelegd te zijn. 
Enkele bijzonderheden mogen hier nog genoemd worden. Aan kuil 
XH zet zich in het midden van den zuid-oostelijken wand het bruin- 
achtig gele blokzand, bij 0.6 tot 0.7 gemiddelde dikte, wigvormig in 
het witte zand voort tot 1.25 M. beneden de oppervlakte en zijn de 
lagen van het witte zand tot ongeveer 2 M. beneden de punt van 
die wigdoorsnede verscheurd, hetgeen aan lateraal op den Hondsrug 
ingewerkt hebbende krachten doet denken. Aan kuil XXXIV zijn twee 
blokken van 0.2 tot 0.3 M. afmeting geheel beneden de algemeene grens 
der keizand-laag gezakt. Aan kuil XXXIX en XLI is het nu meer bruin- 
gekleurde zand ten deele leemhoudend genoeg, dat het kneedbaar wordt 
en ook door slibben blijkt het leemgehalte er niet onaanzienlijk te zijn. 
Maar afgezien van dergelijke bijzonderheden zijn ook verschijnselen 
van wijder strekking waar te nemen. Dat is het geval met de twee 
kuilen N“ XLI en XVH. In kuil XLI bevindt zich in den zuidweste- 
lijken wand een nagenoeg vierkant kwartsietblok van ongeveer 
0.35 M. zijde. Het ligt aan den bodem' van de blokzand-laag, een 
weinig de op dat punt nauwelijks verstoorde en 0.7 M. dik zijnde lagen 
van het witte kwartszand verbrekend, doch vooral deze zakvormig 
instulpend tot op 0.4 M. beneden zijn ondereind. Zijn ondervlak 
stijgt van het noordwesten naar het zuidoosten op en dicht daarboven 
is, volgens een laagvlak evenwijdig met die schuingelegen basis, een 
ongeveer 4 c.M. dikke plaat afgeperst, waarop het groote bovenstuk 
opwaarts, in de richting van het noordioesten naar het zuidoosten, 
LVa c.M. is verschoven. De steen en de afgeperste plaat zitten onwrik- 
baar vast in de hier ten deele vrij sterk leemhoudende en tamelijk 
harde bovenlaag. In den tegenoverliggenden wand bevindt zich een 
iets grooter geslepen en gekrast granietblok. De kronkelingen der 
lagen van het witte zand van den ondergrond zijn in dezen kuil 
overigens bijzonder fraai. Alles, ook het voorkomen van de opper- 
vlakte, wijst erop, dat hier geen steenen //gerooid” werden. 
