( 74 ) 
gelegen KStengelleden, als in de proef jnet ytengelleden alleen, werden 
deze voor een groot gedeelte ontleend aan takjes die op verschillende 
hoogte scheuten hadden ontwikkeld; hadden dus de lagere interno- 
diën van de takjes het HCN-niateriaal geleverd ^a^or de scheuten 
dichter hij den top, dan had dit zich duidelijk in de analyses moeten 
doen gevoelen, en was een zoo aanzienlijke toename als werd waar- 
genomen niet mogelijk g■e^veest. Mocht dus Ihj den groei der jonge 
scheuten blauwzuur aan de takken 'worden ontleend, dan zou dit 
moeten zijn ten koste van de oudere deelen. 
Gaarne had ik met zekerheid uitgemaakt of de loten zelf de 
cyaauAvaterstof bereiden, en met het oog daarop heb ik herhaalde 
malen takjes van F. Fadus zoowel als van F. Laurocerasus, zooveel 
mogelijk van gelijke grootte, geanalyseerd, en de in het geheels takje 
aanwezige cyaanwaterstof, vóór en na het uitloopen in het donker, 
vergeleken. Een ondubbelzinnig resultaat hebben deze analyses me 
echter niet verschaft, omdat, als de takjes klein zijn, de knoppen in 
het donker slechts korte scheuten geven, waarin een te geringe hoe- 
veelheid HCN zit, en het verschil tusschen beide vergeleken porties 
nog binnen de individueele schommelingen valt. Wil men van den 
anderen kant grooter takken gebruiken, dan is het veel te moeilijk 
daarvan twee vergelijkbare porties samen te stellen; nu rukken de 
foutgrenzen der proef ook verder uit elkander, en woi’dt het doel 
toch niet bereikt. Het onderzoek \'an gehalveerde takjes — onder- 
nomen met F. Laurocerasus — waarbij de eene helft terstond werd 
geanalyseerd, terwijl de andere, met knoppen bezette helft, in het 
donker werd gebracht tot geëtioleerde loten zich hadden ontwikkeld, 
leed op hetzelfde bezwmar schipbreuk. Voorloopig moet ik deze 
vraag dus onbeantwoord laten; wellicht 'snoeren een AM)lgend voor- 
jaar proeven met beAvortelde stekken tot het doel. 
Ik zal nu aantoonen dat de laurierkers zich in zoover bij het uit- 
loopcn der knoppen geheel gedraagt als de vogelkers, dat de onmid- 
dellijk onder de groeiende scheuten gelegen deelen hun relatieve ge- 
halte aan HCN zoo goed als onveranderd bewmren. Hier wmrdt het 
onderzoek in zekere mate gecompliceerd, doch ook weer meer be- 
langwekkend gemaakt, door de aanw'ezigheid der oveiavinterende 
bladeren. Ik moet derhalve beginnen een en ander mede te deelen 
over hot blauwzuurgehalte dezer organen. 
Voor pharmaceutische doeleinden zijn deze meermalen geanaly- 
seerd. Ik wil enkel hier opgeven dat Flüokiger ^), als gemiddelde 
1) riiannaJxognosie des Pgcmzenreichs. 3e Aufl. 1891. p. 760. 
