( 121 ) 
ware dit niet zoo, dan zou een stroom kunnen ontstaan en liet even- 
wicht ^'erstoord worden. 
AI naar dien de potentiaals})rong bij dit nonvariant evenwicht 
grooter is dan bij de zuivere metalen en hunne zoutoplossingen ot 
Fig. 3. Fig. 4. 
X of 
X of 
P-2 
Pl^-P2 
daar tnsschen in ligt, krijgt men fig. 3 of fig. 4. C en D zijn de 
beide metaalphasen die met elkaar in evenwicht zijn. E is de coëxis- 
teerende electrolyt. 
Het geval van fig. 3 wordt identiek met dat van fig. 1 (pag. 3) 
als C en E met de beide nr-assen links en rechts samenvallen, d.i. 
als de mengbaarheid der beide metalen =0 is. 
Een voorbeeld van ’t geval van fig. 4 is het door mij onderzochte 
evenwicht tusschen gesmolten lootl, zink en de gesmolten chloriden 
van deze twee metalen. Bij 515° is C— 89y„ PI), 11% Zn; Z)=977o Zn, 
3% Pb; ^=99,9% Zn Cl.^, 0,17o Bb Cy en als jru = 0 gesteld 
wordt, dan is nrc^'Z) = 0/277 Volt en 0,283 Volt. 
Een tweede voorbeeld ^'ormen de Cd -amalgamen, welke door 
Jaeger 7 en Bijl 7 onderzocht zijn. Verder zijn te noemen de reeds 
vermelde onderzoekingen over de verdunde amalgamen van Meter 
en Richards en Lewis, die van Lindeck 7 en die van Herschkowitsch7- 
Laatstgenoemde vond het geval fig. 4 liij Cd — Sn, Cd — Pb, Zn — Sn, 
Zn — Bi, Cu — Ag. 
In al deze gevallen is de concentratie van het meest edele metaal 
in de electrolyt zeer gering; de kromme AEB valt voor een groot 
deel bijna samen met 
III. De heide metalen vormen een verbinding. 
Is de verbinding in zuiveren toestand aanwezig, dan zijn er slechts 
7 Z. f. anorg. Ch. 25 126. 
7 Wied. Ann. 65 106. 
A.cademisch proefschrift, Amsterdam 1901. 
7 Wied. Ann. 35 311. 
Ó Z. f. phys. Gh. 27 123. 
