( 124 ) 
Daar dus de verbinding niet in evenwicdit is met een elecdrolyt 
waarin dezelfde ionenverlionding als in de verbinding, zal ze met 
zulk een electrolyt in aanraking komend, daarin oplossen onder 
afscheiding van en streven naar liet evenwicht G, D, C. Is D 
vóór dien tijd totaal opgelost dan blijft over een metaalphase oj) de 
lijn AC en een electrolyt van de lijn AG. 
Van D tot E is de zuivere verbinding in evenwicht met een elec- 
trolyt van wdsselende samenstelling, gelegen op de lijn GK. De poten- 
tiaalspanning stijgt. Met de electroljd K is in e^"en wicht de metaal- 
phase F en de verbinding E. De potentiaalsprong is, zoolang deze 
drie er zijn, konstant. Bereikt echter de electrode een samenstelling 
rechts A^an F, dan is de verbinding verdwenen en is er evenwicht 
van de metaalphasen F tot B met de electroljden K tot B. üt stijgt 
of daalt (als in fig. 3). 
Hier is evenals bij II te verwachten, dat de lijn AGKB voor een 
groot deel dicht langs de nr-as voor zal loopen, dat dus in G en 
K de concentratie aan AI^ ionen zeer gering zal ivezen. 
Voor ’t geval dat er geen vaste mengsels der beide metalen mogelijk 
zijn, vallen AC BF samen met de jr-as. ligt dan hooger dan i>. 
Zijn er meer dan een verbinding, dan herhaalt zich bij iedere ^'er- 
binding de plotselinge potentiaalsverandering DE. Herschkowitsch (1. c.) 
heeft deze plotselinge stijgingen geconstateerd bij Zn.^ Cu, Zn^ Ag, 
Zn Sbs, Cuj Sn, Ag^ Sn en besluit daaruit op het bestaan van deze 
verbindingen. 
Met dergelijke conclusies uit het gemeten potentiaalverschil tot de 
samenstelling der legeering moet men echter voorzichtig zijn. Want 
een legeering, door samensmelten der beide bestanddeelen en daarna 
vlug afkoelen verkregen, is een slecht gedelinieerde stof en bevat 
dikwijls meer dan 2 phasen, die volstrekt niet in evenwicht zijn. 
Wanneer zij dan met een electroljd bestaande uit een zout van het 
minst edele metaal in aanraking komen, dan zullen de onbestendige 
verbindingen in de legeering in de meer stabiele omgezet kunnen 
Avorden en deze reactie, die door een in de legeering kort gesloten 
stroom : instabiele verbinding | electrol}"! J stabiele verbinding tot stand 
komt, duurt zoo lang tot slechts de twee phasen, die werkelijk in even- 
Avicht zijn kunnen, over blijven. Gedurende dien tijd behoeft de 
gemeten E.K. niet konstant te zijn. 
De honstante elementen. 
Zooals reeds op pag. 'I gezegd, is er tusschen de tAA^ee electrolyten 
in een element geen evenAAucht. Zij trachten zich door diffusie homo- 
geen te mengen. Nu is echter de potentiaalsprong aan de grens van 
