( 127 ) 
waargenomen l)ij zonne\'lekl^e]i, moesten nlj de voorstelling van 
A. SciniiDT ') te hnlp roepen, \-olgens welke de sehijnhare opper- 
vlakte der fotosfeer niet als de grens van een lichaam moet worden 
opgevat, maar als een „ki'itisclie sfeer”, gedefinieerd door de eigen- 
schap, dat haar straal gelijk is aan den kromtestraal ^"an horizoJitale 
lichtstralen, door een punt harer 0[)per\dakte gaande. 
Thans echter willen wij, hij de verdere nifwerking onzer l)eschon- 
wijigen over het ^vezen der ])rotnl)eranties, ook als nitgangspnnt 
nemen de eerste der drie Stellingen, waarin Schmidt de hoofdpunten 
zijner theorie samenvat. Wij deidcen ons derhalve de zon als eene 
onhegrejisde gasmassa, wier dichtheid en lichtgevend vermogen ([)laat- 
selijke onregelmatigheden iiatuurlijk daargelaten) geleidelijk nit het 
middeji naar Imiten toe afnenien. 
iMaar onze voorstelling van de eigejischapj)e]i en de samenstelling 
dezer gasmassa kan in zeker opzicht eenvoudiger worden dan het 
geval zou zijn, waimeer wij de theorie van Schmidt in haar geheel 
aanvaardden. Immers Schmidt verklaart niet alleeji den rand der 
foto.sfeer als een product van regelmatige straalbreking, doch tevens 
de ])rotui)eranties als werkingen van straall»reking in „ Sch lieren” ; 
maar om rekejischap te geven van het feit dat het licht van deze 
en van de chromosfeer niet wit is, doch een lijnenspectrum vertoont 
\aji w i.sselejid uiterlijk, deidct hij zich de sterk stralende gasmassa 
in hare buitenste deelen zoodanig samengesfeld, dat aldaar bijna nit- 
sluitend het waterstof-, calcium-, heliundicht wordt uitgezonden, ter- 
wijl de stialijig van natrium-, magjiesium-, titanium-, ijzerprotube- 
imities uit diepere lagen afkomstig zou zijn, enz. “). Ons veroorlooft 
daarentegeji de ijivoering flei- aiiomale dispersie aan te nemen, dat 
door de geheele gasmassa, zoowel binnen als buiten 
de kritische sfeer, de verschillende stoffen innig met 
elkander gemengd voorkome]i (al zal natuurlijk het gehalte 
aan soortelijk zwaai-flere stolfeji toe nemen met de diepte). Overal toch 
waar in het gasmengsel dichtheidverschillen bestaan, door stroomingen, 
wen els, enz., is de voorwaarde gegeve)i voor ojiregelmatige sti'aal- 
htommijig, en het is duidelijk dat vooral die stoffen uit het mengsel, 
b A. S(;h.mii)t, Die Stfalilenbi ecluaig auf tier Sonne. Ein guometrischer Bcitrag 
zuf Soniionpliysik. Stuttgart 1X91. 
^ d A. Schmidt, Erklarung der Soiiiienprotuberanzen als Wirkungen der Refraction 
in einer liodiverdiiiinten Atmospharo der Sonne. Smius XXIII S. 97— 109, Mai 1895. 
■’) I lijkens een opstel in de Pliysik. Zeilscbr. 3. S. 259—261 : „Ueber die Dop- 
pellinien irn Spectrum dei’ CliromopliiLrc” blijft S(;hmidt aan deze voorstelling vast- 
louden, ook nadat de mogelijkbeid om het cliromosfeerliclit uit anomale dispersie 
te verklaren door hem overwogen is. 
9 
Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. XI. A'C 1902/3. 
