( 129 ) 
laag', wier ei”;eiiscliappeii iii ’t algemeen liet midden honden tusschen 
de overeenkomstige eigenschappen der ()ors))ro]ds;elijke lagen. 
Het is mogelijk, nit de voorwaarden ^■an het vraagstnk de ligging 
der discontinuïteitsvlakken af te leiden. Door vox Helmholtz is dit 
gedaan voor de Inchtstroomingen in onzen dampkring; Emden deed 
het voor de roteerende lagen der zon. Hij komt tot de slotsom, dat 
hij deze de discontinnïteitsvlakken een gedaante moeten bezitten die 
doet deidcen aan omwentelingshvperholoïden, volgens het onderstaande 
schema '). Binnen een ringv ormige laag der zomiemassa, begrepen 
N 
tnsschen twee o|)eenvolgende discontinuïteitsoppervlakken zijti het 
i’otatiemmnent der massaeenheid (S^i = w en de zoogenaamde 
potenliëele tem[)eratimr tV beide constant ; doch bij een volgende laag, 
verder van de as der zon gelegen, behoort een grootere waarde van 
12 en een kleinem van (K Binneii iedere laag bestaat een snelheids- 
pf)tentiaal, docli aan de scheidijigsvlakken verajidert de lineaire snel- 
heid spro)]gsge\vijs, terwijl dat snelheidsverschil op eenzelfde schei- 
dinjrsvlak grooter wordt naarmate men de as nadert. 
De gohen, die zich in de scheidings\dakken ontwikkelen, znllen 
voortschrijden in de richtijig der aswenteling', en wanneer zij, steiler 
en steilej' gewordeii, eindelijk ovei'slaan, v(jrmen zij Avervels wier 
9 Emdk.n tcokent de dooisneden der discontinuïteitsvlakken alleen binnen den 
cirkel, die hij hom do oppervlakte van. de zon vertegenwoordigt. Ik heb dien cirkel 
gestip|)eld, daatinee aanduidende dat de begrenzing slechts schijnbaar is, en trok 
dus ook de doorsneden der discontinuïteitsvlakken naar buiten door. 
9 * 
