( 130 ) 
aslijnen overal loodreclit staan op de bewegingsrieliting der golven 
en dus samenvallen met de beschrijvende lijnen der discontiimïteitsopper- 
vlakken. De kromme lijnen in onze figuur geven derhalve tevens 
een beeld van de ligging der wervolassen. Uit de theorie ^mlgt nog, 
zooals wij reeds opmerkten, dat de snelheidssprong aan een bepaald 
discontinnïteitsvlak aanzieidijker is op kleineren dan op grooteren 
afstand ’S'an de as; daarom moet in het algemeen de overgang van 
een golf in een Avervel op dieper gelegeji plaatsen aanvangen en zich 
eerst later vertoonen in de meer naar buiten gelegen deelen der zon. 
Verder is het duidelijk dat, waar elke werveling leidt tot vermen- 
ging der naburige deelen van tAvee lagen en tot de vorming van twee 
nieuwe diseontinuïteitsvlakken, er nimmer een volledig diseontinuïteits- 
oppervlak in de gedaante zooals het schema die geeft, aanwezig zal 
kunnen zijn. Overal zal men stukken van diseontinuïteitsvlakken aaii- 
treffen ; sleclds hun lioofdkarakter en de gemiddelde richting der 
Mmrvelassen 1)1 ij ven beant\’\morden aan het schema. En hoewel er 
voortdurend vermenging jilaats heeft met vereffening van snelheids- 
verschillen, blijft toch de l)ewegingstoestand ten naaste l)ij stationnair; 
want binnen iedere, tijdelijk tusschen twee diseontinuïteitsvlakken 
besloten, laag voeren de convectiestroomen afgekoelde stof naar binnen 
en warmere stof naar ludten, waardoor de A'erschillen in rotatiesnel- 
heid weer worden hersteld. 
Waar wij nu genoodzaakt zijn, zulk een onafgebroken mengings- 
proces in do zon aan te nemen, springt zeer duidelijk het voordeel 
in het oog van eene verklaring der chromosfeer eji der protuberanties, 
die berust op do anomale dispersie vaji het fotosfeerlicht. Elke andere 
mij bekende verklaring moet uitgaan van het moeilijk door te vooizen 
denkbeeld, dat de verschillende chromosfeergassen veelal in groote 
massa’s van elkander gescheiden voorkomen. 
Emden slaagt erin, vele eigenschappen der zonnevlekken af te leiden 
uit de onderstelling, dat deze vlekken de plaatsen aanwijzen, Avaar 
groote wervels de op})ervlakte der zon l)ereiken. Het schijnt mij toe, 
dat de beschouAvingen A'an Eaiden omtrent zonnevlekken nog zeer in 
aannemelijkheid zouden Avinnen, indien Aum het bestaan oener Averke- 
lijke zonnoopporAdakte Averd afgezien on Avanneer rekening gehouden 
Averd met de normale en do anomale straalbreking (liever straalbui- 
gi'ng) in deze AverA^els. JMaar hierop Avensch ik bij eene andere gelegen- 
heid terug te komen. 
Thans Avillen Avij onze aandacht bepalen bij die gedeelten der Aver- 
vels, Avelke zich voor ons oog projoctecren buiten den rand der 
zonneschijf, en Avij stellen de hypothese, dat de geheel e chromo- 
sfeer met al hare protuberanties niets anders is dan 
