( 131 ) 
dit stelsel van golven en wervels, tot op kleineren of 
gr 00 teren afstand van den zon s rand zichtbaar ge- 
worden door anomale dispersie van liet fotosfeerliclit. 
(Misschien toont de strnctunr der corona, met hare poolplnimen, 
spitsbogen, enz., ons iets omtrent den looj) der discontinuïteitsvlakken 
op zeer groote afstanden buiten de kritisclie sfeer ; dit [)nnt zij hier 
echter slechts terloops aangednid). 
De chromosfeer schrijven wij dns toe aan de kleinere wer^'els, aan 
het ^■oortdm•end zich oprollen der disconlin^lïleits^ lakken ; in de protu- 
beranties zien wij de wer\'elingen, ^\■aarin de zeldzamere zeer groote 
golven der zonnezee zich ojdossen. 
xlanstonds ^’olgt nit die ^'oorstelling de eigenaardige strnctnnr der 
chromosfeer, welke doet deidcen aan een grasveld, in vertikale door- 
snede gezien. Maar ook do prolnberanties vcrtoonen ^'olgens Fényi 
bijna altijd een samenstel van strecjien, banden, draden. Deze geven dns 
volgens onze Ipypothese ongeveer den loop der wervelasscn aan. In 
het geheele gebied, waar jnisi een golf is overgcslagcn, zal natnnrlijk 
de dichtheid op zeer onregelmatige wijze x'ariceren ; men kan dns in 
het specti-nni \-an die jilaats zoowel het licht aan den rooden als dat 
aan den \ iole1ten kant \an de absorptielijnen xTrwachten, d. xv. z. de 
chroinosfeerlijnen moeten dnbbel zijn -). 
In het algemeen is langs de 
as x'an een xx erx'el de dichtheid 
het geringst ; zij neemt toe in 
een richting loodrecht op die as. 
>Staat nn een xxervel schuin oji 
den schijnbai-en zonsrand, zooals 
in Fig. 2, xx'aar jxj de xvervelas 
xoorslell, dan moet hel licht, komende x'an de plaats a, anders zijn 
dan het licht, komende x'an /;. Immers, volgt men in a don voor- 
straat der zon naar bniten, dan komt men aanvankelijk in steeds 
«lichtere lagen, terxvijl men, uil J) («{«stijgende, steeds ijlei'e lagen aantreft. 
In het sj«ectrum van a zidlen dei'halx'o de naar het violet gekoerde 
componenten dei- dnbbellijnen sterk («p don vooi'grond ti'oden, in het 
spocti'iim van h daarentegen de naar het rood gekeerde. Staat de spleet 
tangenlieel, («ver de ]«nnten a en h, dan ziet men de beide gcx'allen 
gelijktijdig. Eji fungeert tijdcjis een l(«talo ecli|«s do chr(«m(«sfeersikkol 
zelve als spleet fz(«(«als bij gobi'uik x'an do prismacamcra geschiedt), 
dan zal men een dergclijk verschijnsel («p lal x'an ]«laatsen in de 
b 1. Féxyi S. .J., Pi'oluberanzen, Ix'obaclitpt in den .Talirc'n 1888, 1889 und 1890 
am Haynald— Observatorium, p. ö. (Kalocsa, 1902j. 
b Verslagen Natuurk. Afd. Dl. X p. 178. 
