( 133 ) 
}-ieliting van de parallel (berekend volgens het principe van Doppler) 
\ olstrekt niet lot de liooge zeldzaamheden behooren, erkent ook Fényi 
dat men voor tegenstrijdigheden staat, waarnit geen uitweg mogelijk 
schijnt, tenzij men twijfelt aan de realiteit der snelheden. 
Het is verrassend op te merken, hoe nagenoeg alle bijzonderheden 
die door Youxo, Fényi en vele anderen o\’er het komen en verdwijnen 
der protuberanties worden medegedeeld, ons terstond geheel begrijpe- 
lijk toeschijnen, zoodra wij die verschijnselen beschouwen uit het 
d(.)or ons gekozen oogpunt. 
Uit het ontzettend groote materiaal willen wij nog slechts enkele 
^■oorlJeelden aanhalen. 
Fényi zegt (1. c. p. 115) : ,/Schon seit Jahren halie ich bemerkt, 
dass helle hervortretende Pimkte in der Uhronios[)hare, welche eine 
kleine Yerschiebung gegen blau zeigen, der Ort sind, wo alsogleich 
der Aufstieg einer Flamme oder einer kleinen Protuberanz erfolgt.” 
Xu schrijdt het proces der wervel vorming langs een discontinuïteits- 
\ lak in den regel voort van de binnenste deelen der zon naar buiten. 
In de as van den wervel is de dichtheid geringer dan in de omge- 
\ing. Op het oogenblik dus, dat een wervelas juist den schijnbaren 
zonsraud bereikt, moet aldaar een verijling van de stof aangetroffen 
W(.)rden; op kleinen afstand daarboven nog niet. Wij hebben hier 
een plaats, waar van de fotosfeer naar Iniiten de dichtheid toeneemt, 
en Avaar dus de ^violette” component van de chromosferische dubbel- 
lijn tijdelijk de overhand moet hebben ; men meent een verschuiving 
naar violet waar te nemen. Kort daarna komen ook de verder naar 
buiten gelegen gasmassa’s in Avervelmg en ziet men de protuberantie 
verscliijnen. 
In de beschrijving eener groote pnjtuberantie, door Fényi o[) den 
iHden xlng. 1890 waargenomen, komt o. a. de volgende bijzonder- 
heid voor: (1. c. }). 129). 
;,Eiii ganz liesonderes Interesse verleihen dieser an und fiii' sich 
sclion grossartigen Erscheinung die Eigenliewegungen in der Gesichts- 
hnie, die an dersellien beoliaclitet wurden. Eine ungefahr zwischen 
40” und 50” Höhe liegende Schicht, (deren Lage in der beigegebenen 
Figui- genaii liezeichnet ist), zeigte eine heftige BeAvegung gegen die 
Erde zu. Das rote Licht des Hydrogeninms ergoss sich daselbst in 
verAAorrenen Fornien ülier den Spaltinnd gegen blau hinaus olmc 
inde.ssen den Spalt ganz zu verlassen. Die Be\A'egung aanrc durchaus 
local, die Umgelmng zeigte keine Sjnir einer BeAvegung. Die GescliAvin- 
digkeit dersellien Avar keine ungewöhnlich grosse; ich erhielt aus 4 
mit dem Fadenmikrometer geniachlen iMessungen zAvischen 11 h. 45 m. 
und 12 h. 15 in. verschiedene, zAvischen 94 und 201 kim. scliAA'an- 
